“എന്റെ കയ്യില്‍ നീയും
ചെറിയ കുഞ്ഞും ഒത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ ഉണ്ട്.എനിക്ക് വേണ്ടി യുര്‍ക്ക(YURKA)യെ മുത്തമിടുക.അവനു വായിക്കാന്‍ അറിയില്ല എന്നത്
നല്ലത് തന്നെ.ഞാനെന്റെ മകളെ കുറിച്ച് വല്ലാതെ ആശങ്കാകുലനാവുന്നു.നമ്മുടെ മകനെ
കുറിച്ച് ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കുകള്‍ എഴുതുക.അവന്‍ വളര്‍ന്നിരിക്കും.അവനെന്നെ
അറിയില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെയ്ക്കുക “
സ്റ്റാലിന്റെ ഭരണകാലത്ത്
തടവിലാക്കപ്പെടുകയും വധശിക്ഷ നല്‍കപ്പെടുകയും ചെയ്ത എഴുത്തുകാരനായ നിക്കൊളായ്
ബുഖാറിന്‍ എഴുതിയ ഈ കത്ത് തന്റെ പ്രിയതമ അന്നാ മിലൈ ലോവ്ന ലാറിനക്ക് ലഭിക്കുന്നത്
അന്‍പത്തിനാല് വര്‍ഷത്തിനു ശേഷമാണ് അപ്പോഴേക്കും
അവര്‍ വൃദ്ധയായി മാരക രോഗം ബാധിച്ചു
മരണക്കിടക്കയില്‍ ആയിരുന്നു.. ബുഖാറിന്റെ ഭാര്യ ആയതിന്റെ പേരില്‍ ഭരണ കൂടത്തിന്റെ
നോട്ടപ്പുള്ളിയായ മക്കളെ പോറ്റാന്‍ ഏറെ പാട് പെട്ട അന്ന.
ബുഖാറിന്റെ വിചാരണ
തുടങ്ങുന്നതിന് ഒമ്പത് മാസം മുമ്പ് അന്നയും അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്യപ്പെട്ടു.ജയിലുകളിലും
കോണ്‍സന്‍ട്രേഷന്‍ ക്യാമ്പുകളിലും പിന്നീട് സൈബീരിയയിലേക്ക് നാട് കടത്തപ്പെട്ടും
നീണ്ട ഇരുപതു വര്‍ഷങ്ങളാണ് അവര്‍ സഹിച്ചത് ഒരു വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന മകന്‍ യൂറി ഈ കാലമത്രയും മറ്റൊരു കുടുംബപ്പേരില്‍ പല
വീടുകളിലും അനാഥാലയങ്ങളിലുമായി കഴിച്ചു കൂട്ടി.ഇരുപതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമാണ്
പിന്നെ അമ്മയും മകനും തമ്മില്‍ കണ്ടു മുട്ടുന്നത്.
അറിയപ്പെടുന്നവരും അതിലേറെ
അറിയപ്പെടാതെ ഒടുങ്ങിപ്പോയവരുമായ ഒരുപാട് മനുഷ്യരുടെ ത്യാഗങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണ്
മനുഷ്യാവകാശത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ചരിത്രം.സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി
നല്ല കുട്ടികളായി ഒന്നിലും ഇടപെടാതെ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഇവര്‍ക്കൊക്കെ നാമൊക്കെ
അനുഭവിക്കുന്നത് പോലെ സ്വസ്ഥവും സന്തോഷവുമായി കഴിയാമായിരുന്നു.സ്വേചാധിപതികളെയും
മര്‍ദ്ദക ഭരണകൂടങ്ങളെയും എതിര്‍ക്കാനും വിമര്‍ശിക്കാനും നില്‍ക്കുന്നതിനു പകരം
അവരെ സ്തുതിക്കാനും പുകഴ്ത്താനും നിന്നിരുന്നുവേന്കില്‍ പട്ടും വളയും വാങ്ങി തലമുറകള്‍ക്കുള്ള സമ്പാദ്യവും നേടി വീട്ടില്‍
ഇരിക്കാമായിരുന്നു.സുഖ സമൃദ്ധിയില്‍ ഭാര്യയുമൊത്തു സല്ലപിച്ചും മക്കളെ എല്ലാ ആര്‍ഭാടത്തോടെ
വളര്‍ത്തിയും അല്ലലും അലട്ടുമില്ലാതെ ..........
എന്ത് കൊണ്ടാണ് ചില
മനുഷ്യര്‍ ഇങ്ങനെ ദുരിതം ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നത്.ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്ത് നടക്കുന്ന
അക്രമവും അനീതിയും അവരെ ക്ഷുഭിതരാക്കുന്നത്.വാക്കുകളിലൂടെയും എഴുത്തിലൂടെയും
പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലൂടെയും അധികാരികളുടെ കണ്ണിലെ കരടായി മാറുകയും ഒളിവു ജീവിതവും പാലായനവും
പിന്നെ തടവറകളിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട് കൊടിയ
മര്‍ദ്ദനങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി ഒടുവില്‍ കഴുമരത്തിലേക്ക് നിര്‍ഭയം കയറി ചെല്ലുകയും
ചെയ്യുന്നവര്‍.
തടവറയില്‍
അനുഭവിക്കുന്നതിലും വലിയ ദുരിതം അനുഭവിച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെടുന്ന അവരുടെ
പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ .മാതാപിതാക്കള്‍ സഹോദരങ്ങള്‍,ഭാര്യ,മക്കള്‍ .......സമൂഹത്തിന്റെ
കുത്തു വാക്കും അധികാരികളുടെ നിരന്തരമായ ചോദ്യം ചെയ്യലും അരക്ഷിതരാക്കി തീര്‍ക്കുന്ന
ജീവിതം.....
നാം മറന്നു
കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു അവരെ ഇന്നത്തെ ചാചാനലുകളുടെയും പത്രക്കാരുടെയും മുന്നില്‍ കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന
വിപ്ലവമല്ല.അറിയപ്പെടാതപോയ ഒരു പാട് മനുഷ്യ സ്നേഹികളുടെ ത്യാഗത്തിന്റെയും
പോരാട്ടത്തിന്റെയും ചരിത്രം
സുഖലോലുപതയില്‍ മുങ്ങി
കുളിച്ചു പ്രവാചക പുണ്യം വിളമ്പുന്ന മത പണ്ഡിതന്മാര്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല ലോകത്ത് ഓരോ പ്രവാചകനും അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന കൊടും
പീഡനങ്ങളുടെ ചരിത്രം.ദുരിതങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ച അതാത് കാലത്തെ ദുര്‍ബലരെ ചേര്‍ത്ത്
നിര്‍ത്തി അധികാരി വര്‍ഗ്ഗത്തിന് നേരെ നെഞ്ചു വിരിച്ചു ഗര്ജ്ജിച്ചതിന്റെ പേരില്‍.
അധികാരത്തിന്റെ തണലില്‍
സമ്പത്ത് കുന്നു കൂട്ടുന്ന രാഷ്ട്രീയ
നേതാവ് ചിന്തിക്കുന്നില്ല സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി പോരാടി ശരീരം ചതഞ്ഞു കലങ്ങി ചോര തുപ്പി ഒടുങ്ങിപ്പോയ നൂറു
നൂറു പാവങ്ങളെ കുറിച്ച്.തെരുവില്‍ വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട അവരുടെ കുടുംബങ്ങളെ കുറിച്ച്.
നാം അറിയാതെ പോയ ഓര്‍ക്കാതെ
പോയ ഇങ്ങനെ ഒരുപാട് ത്യാഗികളെ സ്മരിക്കാന്‍ പ്രത്യേക ദിനങ്ങളോ ആഘോഷങ്ങളോ
ഉണ്ടാവില്ല എന്നാലും ഇവരൊക്കെ സ്വന്തം ജീവിതം ബലി നല്‍കിയാണ് നാം ഇന്നനുഭവിക്കുന്ന
എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും നമുക്ക് നേടി തന്നത് എന്ന് വെറുതെ എങ്കിലും ഇടക്കൊന്നു ഓര്‍ക്കുക
....നന്ദി പൂര്‍വ്വം..
