ദൂരെ ദൂരെയൊരു കൂട്ടിൽ...

അവധി ദിനമായ വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരത്തെ  തെരുവ് കച്ചവടത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്കാണ് മുനിസിപ്പാലിറ്റി ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ വണ്ടി വന്ന് നിർത്തിയത്. കച്ചവടക്കാർ പലവഴി ചിതറി ഓടിയപ്പോൾ നിരത്തോരത്ത് അനാഥമായി പഴങ്ങളും പച്ചക്കറികളും കളിപ്പാട്ടങ്ങളും പഴയ ഉടുപ്പുകളും കാലാവധി കഴിഞ്ഞതും കഴിയാൻ പോകുന്നതുമായ മിട്ടായികളും....

 ഇതൊക്കെയും വാരിക്കൊണ്ട്  പോകാൻ വന്ന മുനിസിപ്പാലിറ്റിയുടെ വലിയ ലോറിയുടെ പിറകിൽ  നിറയെ  മഞ്ഞയുടുപ്പിട്ട ബംഗ്ളാദേശി ജോലിക്കാർ. തുച്ഛമായ ശമ്പളത്തിന്
പാതിരാത്രി മുതൽ തെരുവുകൾ  അടിച്ചു വാരിയും മാലിന്യം നീക്കിയും.... പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും വെള്ളപ്പൊക്കവും കൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടിയ നാട്ടിൽ നിന്ന് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി കടൽ കടന്ന് പോന്നവർ. 

ഇക്കണ്ട ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾക്ക്  മുന്നിൽ പകച്ചു നിൽക്കെ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ തിരക്ക് കൂട്ടി.
"യാള്ളാ... സുർറാ...സുർറാ..."
അമാന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ
എല്ലാം ഒരുമിച്ചു ലോറിയുടെ മൂലയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൂമ്പാരമായി കൂട്ടി എല്ലാവരും ധൃതിപ്പെട്ട്  പിറകിൽ ഒഴിവുള്ള സ്ഥലത്ത് ഞെരുങ്ങിയിരുന്നു.

നീങ്ങിപ്പോകുന്ന ലോറിയിൽ തെരുവുവിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിലൊരു മുഖം.
നെഞ്ചിൽ അടുക്കിപ്പിടിച്ചൊരു മിട്ടായിപ്പെട്ടിയും ബാർബി ഡോളുമായി ഏതോ ആലോചനയോടെ മന്ദഹസിക്കുന്ന മുഷിഞ്ഞ മഞ്ഞയുടുപ്പിട്ടൊരു  ചെറുപ്പക്കാരൻ.

അകലെ അകലെ വംഗനാട്ടിലെ ഏതോ  ഗ്രാമത്തിലുമൊരു പെൺകുട്ടി ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിനിടയിൽ പുഞ്ചിരിക്കുണ്ടാവും....അവളുടെ സ്വപ്നത്തിൽ കയ്യിൽ മിട്ടായിപ്പെട്ടിയും ബാർബി ഡോളുമായി ബാബ പടി കടന്നു വരുന്നുണ്ടാകും....

മെഹബൂബ് ബാഷയുടെ മകൻ

ഗൾഫ് ജീവിതം കാണിച്ചു തന്ന ഒരുപാട് പിതാക്കളുണ്ട്. പ്രവാസത്തിന്റെ മരുഭൂമിയിൽ തങ്ങളനുഭവിച്ച ദുരിതജീവിതത്തിന്റെ നിഴൽ പോലും മക്കളുടെ മേല് വീഴരുതെന്ന കരുതലോടെ മക്കളെ സ്നേഹിച്ചവർ.  മികച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ മുന്തിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ നല്ല പാർപ്പിടം ഏറ്റവും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം.....

എന്നാലും ഇത്തിരി മുതിർന്നു തുടങ്ങിയാൽ  മക്കളുടെ  പരാതി മുറുമുറുപ്പാവും. വീടിന്റെ സൗകര്യക്കുറവ്, പറഞ്ഞയച്ച സ്‌കൂളിന്റെ പോരായ്മ, ഉദ്ദേശിച്ച ബൈക്ക് വാങ്ങി കൊടുക്കാത്തതിന്റെ ശാഠ്യം.....എന്തിന് കൂട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ പരിചയപ്പെടുത്താൻ യോഗ്യത പോരാ എന്ന്  അപകർഷപ്പെടുന്ന മക്കൾ പോലും...

പ്രായവും പിടികൂടിയ രോഗങ്ങളും തളർത്തുന്ന ശരീരം എപ്പോഴാണ് വീണുപോകുക എന്ന ആധി ഉള്ളിലൊതുക്കി  ആവത് പോലെ എല്ലാം ചെയ്തു കൊടുത്താലും,  നാട്ടിൽ കര പിടിക്കാത്തവന് ഗൾഫിൽ തന്നെ തണലത്തൊരു ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കിക്കൊടുത്താലും, പഠിക്കേണ്ട സമയത്ത് ഉഴപ്പിയവനും സമ്പാദ്യത്തിൽ ഏറെയും പഠിപ്പിനായി തുലച്ച് എങ്ങുമെത്താത്തവനും എന്നാലും പരാതി പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒരിക്കൽ പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല എത്ര വെന്താണ് ഈ മനുഷ്യൻ സൂര്യനായതെന്ന്.
ജീവിതം മരുഭൂമിയിലിങ്ങനെ ഉരുകി വീഴുമ്പോഴും അയാളെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്  നാളെ താങ്ങായും തണലായും മക്കളുണ്ടാവുമെന്നൊരു സ്വപ്നം കൂടിയായിരിക്കുമെന്ന്......

ഇന്നലെ ആന്ധ്രക്കാരനായ മഹബൂബ് ബാഷയെ കാണാൻ വേണ്ടി അയാളുടെ മകൻ വന്നപ്പോൾ ഇതൊക്കെ ഓർത്തു.

ടൈൽസ് പണിക്ക് പോകുന്ന  മെഹബൂബ് പാഷയുടെ അറബി വീട്ടിൽ ഡ്രൈവർ ജോലി ചെയ്യുന്ന മകൻ എല്ലാ ഒന്നാം തിയ്യതിയും വരുന്നത് മാസാമാസം കിട്ടുന്ന ശമ്പളം അതുപോലെ  ബാപ്പയെ
ഏല്പിക്കാനാണ്.

അക്ഷരാഭ്യാസമില്ലാത്ത, നിത്യക്കൂലിക്ക്  പണിക്ക് പോകുന്ന മെഹബൂബ് ബാഷക്ക് സിമന്റിലും മണലിലും കുഴഞ്ഞ, വെയിലും തണുപ്പും കൊള്ളുന്ന, പണിയും കൂലിയും ഉറപ്പില്ലാത്ത, ചെക്കിങ്ങും ഇക്കാമയുടെ നൂലാമാലകളും കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടുന്ന, ബാച്ചി റൂമിന്റെ ഇടുക്കങ്ങളിൽ ഉറങ്ങിയും ഉണർന്നും തീരുന്ന
തന്റെ വഴിയിലേക്ക് മോനെയും കൊണ്ടു വരാൻ താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.  പത്താം ക്ലാസ്സ് പോലും കടക്കാത്ത മോന് ഈ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ കിട്ടാവുന്ന ഏക ജോലി അയാൾ കണ്ടെത്തിയത് ഏതോ പരിചയക്കാരിലൂടെ  അറബി വീട്ടിലേക്കുള്ള ഡ്രൈവറുടേതാണ്‌. വിസക്ക് പോലും പൈസ വേണ്ടി വന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, ശമ്പളം അല്പം കുറഞ്ഞാലും റൂമും ഭക്ഷണവും ഇഖാമയും എല്ലാം കൊണ്ടും സ്വസ്ഥം.

ബാപ്പയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ നേരിൽ കണ്ടത് കൊണ്ടും വീട്ടിലെ അവസ്‌ഥ അറിയുന്നത് കൊണ്ടും കിട്ടുന്ന ശമ്പളം തൊണ്ണൂറു ദിനാർ ചൂടാറാതെ ബാപ്പയെ ഏല്പിക്കാൻ ആ ഇരുപതുകാരൻ  എല്ലാ മാസവും വരുന്നത് കാണുമ്പോൾ തന്നെയൊരു സന്തോഷമുണ്ട്. എന്തൊക്കെ ചെയ്തു കൊടുത്താലും പരാതി തീരാത്ത മക്കളെയും നിരാശയോടെ ജീവിതം തീർക്കുന്ന പിതാക്കളെയും കണ്ടു കണ്ടു മടുത്ത കണ്ണിന് ഇതൊക്കെ ഹൃദ്യമായ കാഴ്ചയാണല്ലോ.

പഠിപ്പും പത്രാസും  കൂടിയാൽ പടച്ചോനെ പോലും മറന്നു പോവുന്ന മനുഷ്യന്മാരുടെ ലോകമല്ലേ.

ഗുൽമോഹർ ചോട്ടിലെ ഓണപ്പൂക്കൾ

കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷം പ്രവാസിയായി കുവൈത്തിലും, അതിനും മുമ്പ് അഞ്ചാറ് കൊല്ലം ബെങ്കളൂരുവിലുമായി  നേരിൽ  കണ്ടറിഞ്ഞതാണ് ദേശം വിട്ട് കഴിയുന്നവന്റെ ഓണാഘോഷപ്പൊലിമകൾ.

കുവൈത്തിലെ അബ്ബാസിയ പോലെ മലയാളികൾ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ ജാതി-മത ഭേദമന്യേ ഗൃഹാതുരതയുണർത്തുന്ന ആഘോഷമായി ഓണം കൊണ്ടാടുന്നുവെങ്കിലും,  മലയാളികളെ മരുന്നിനു പോലും കാണാൻ കിട്ടാത്ത, മസരികളും ആന്ധ്രക്കാരും മാത്രമുള്ള  ഞങ്ങളുടെ പഴയ ഖൈത്താൻ  'ഓണംകേറാമൂല'  ആയതു കൊണ്ട് ഓർമ്മയിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഓണക്കാലങ്ങൾ  ഇപ്പോഴും എൺപതുകളുടെ ഒടുവിൽ തുടങ്ങി  അഞ്ചാറ് വർഷം ജീവിച്ച ബെങ്കളൂരുവിലെ 'മുരുഗേശ് പാളയ'ത്തേത്  തന്നെയാണ്.

മലയാളി, ചാനലുകൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ഇരിപ്പുറപ്പിക്കാനും മൊബൈലിൽ തല താഴ്ത്താനും തുടങ്ങുന്നതിനു തൊട്ടു മുമ്പുള്ള കാലമാണ്. ബെങ്കളൂരുവിൽ ഇന്നത്തെപ്പോലെ IT കമ്പനികളൊക്കെ  ഉണ്ടാവുന്നതിനു മുമ്പ്, HAL ലും NAL ലും ISRO വിലും എയർ ഫോഴ്സിലും ഒക്കെയായി ജോലി ചെയ്യുന്ന  മലയാളികൾ കുടുംബസമേതവും, അതല്ലാതെ കടകളിലും ഹോട്ടലുകളിലും മറ്റ് പലവിധ ചില്ലറപ്പണികളിലും ആയി  കഴിയുന്നവർ 'ബാച്ചി'കളായും
മുരുഗേശ്  പാളയത്ത് അന്ന്  ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. പോരാത്തതിന് പലചരക്കുകടകളും പച്ചക്കറിക്കടകളും മീൻ കടയും പത്രക്കടയും ബേക്കറിയും ഹോട്ടലും  ഒക്കെയായുള്ള  കച്ചവടസ്ഥാപനങ്ങളും മലയാളികളുടേത്‌ തന്നെയായിരുന്നു ഏറെയും. 

ഞങ്ങളുടെ  കടയുടെ അടുത്തുതന്നെ ബേക്കറി സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന അപ്പക്കൂട്ടിലെ പണിക്കാരനായ കണ്ണേട്ടനും ഞാനും ലോഗ്യക്കാരാകുന്നത്  വായനയോടും സിനിമയോടും ഉള്ള കമ്പം കൊണ്ടു കൂടിയാണ്.

സിറ്റൗട്ടും ലിവിങ് റൂമും ഡൈനിങ് ഹാളും ബെഡ്റൂമുമെല്ലാം ഒന്നുതന്നെ ആയ കഷ്ടി പത്തടി നീളവും വീതിയും മാത്രമുള്ള   ഇടുങ്ങിയ ഒറ്റമുറി വീട്ടിൽ, ചെറിയ വരുമാനത്തിന്റെ  പ്രാരാബ്ധങ്ങളൊന്നും കാണിക്കാതെ ഭാര്യയും കുഞ്ഞുങ്ങളുമൊത്ത്
ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം പോലെ കഴിയുമ്പോഴും ഒരുപാട് സൗഹൃദങ്ങൾ കൊണ്ട് സമ്പന്നനായിരുന്നു, ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്തെ കാരക്കാടിനടുത്ത് 'ഞെരളത്തി'ന്റെ നാട്ടുകാരനായിരുന്ന കണ്ണേട്ടൻ. എന്തിനോടും ചേർന്നു പോകുന്ന നല്ലപാതി കൂടി ആയത് കൊണ്ടാവാം അല്ലലും അലട്ടുമറിയിക്കാതെ തന്റെ ചെറിയ ജീവിതം സൗഹൃദങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂപ്പർ  മനോഹരമാക്കി.

ബേക്കറിയിലെ തന്നെ പണിക്കാരായ തങ്കച്ചനും വിജയനും ISRO ജോലിക്കാരായ സുരേഷ് സാറും ശങ്കരൻകുട്ടി സാറും, KELTRON ലെ സുശീലനും ദൂരദർശനിലെ കെ ടി ശിവാനന്ദനും പിന്നെ പലചരക്കുകടക്കാരൻ ആയ ഞാനും  വേറെയും ചില കൂട്ടുകാരും. ഒഴിവു നേരങ്ങളിൽ   സാഹിത്യവും സിനിമയും രാഷ്ട്രീയവും  ചർച്ച ചെയ്യുന്ന ഞങ്ങളുടെ 
സൗഹൃദക്കൂട്ടം  കണ്ണേട്ടന്റെ അപ്പക്കൂടിനോട് ചേർന്ന ഹാളിലും അല്ലെങ്കിൽ  ബസ് സ്റ്റോപ്പിനടുത്ത  ഗുൽമോഹർ ചോട്ടിലെ കരിങ്കൽ ബെഞ്ചിലും ഒക്കെയായി നിത്യവും  കൂടി.

വിമാനപുര കൈരളി വായനശാലയുടെ    ലൈബ്രേറിയൻ മാധവൻ നായരുടെ  സൈക്കിളിനു മുന്നിൽ തൂക്കിയിട്ട സഞ്ചിയിൽ ഞങ്ങൾക്കായി  പുതിയ പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ....  'മുൻപേ പറക്കുന്ന പക്ഷികൾ', 'ഒരു സങ്കീർത്തനം പോലെ', 'ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികൾ'..... അങ്ങനെ വായനയുടെ നീർമാതളം പൂത്ത കാലം.

കാശ് കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന 'മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പി'നും 'കലാകൗമുദി'ക്കും പുറമേ 'പേപ്പറമ്മ' യുടെ കടയിൽ നിന്ന് ഓസിന് വായിക്കുന്ന 
നാനയും ചിത്രഭൂമിയും വെള്ളി നക്ഷത്രവും മംഗളവും മനോരമയും കേരളശബ്ദവും ഇന്ത്യാടുഡേയും,   ഞങ്ങളുടെ ചർച്ചകളെ  സജീവമാക്കി.

മമ്മൂട്ടിയും മോഹൻലാലും ജയറാമും ഐ വി ശശിയും  അടൂരും അരവിന്ദനും പദ്മരാജനും ഭരതനും സിബി മലയിലും പ്രിയദർശനും ഹരിഹരനും  കെ എസ് ഗോപാലകൃഷ്ണനും ശങ്കരൻ നായരും ഒക്കെ ഞങ്ങളുടെ സിനിമാ ചർച്ചകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം ഗതി മാറി ഒഴുകിയ എൺപതുകളുടെ ഒടുവിൽ,  രാജീവ്ഗാന്ധിയും വി പി സിംഗും ചന്ദ്രശേഖറും അദ്വാനിയും അർജ്‌ജുൻസിംഗുമൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് നിത്യ പരിചിതരെ പോലെ ആയി.

ഓണക്കാലങ്ങളിലായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ ഹരം. ഓണപ്പതിപ്പുകളിൽ വരുന്ന മലയാളത്തിലെ തലയെടുപ്പുള്ള എഴുത്തുകാരുടെ മികച്ച കഥകളുടെ  വായനയും ചർച്ചയും.  ഓ വി വിജയനും എംടിയും മുകുന്ദനും പദ്മനാഭനും  മാധവിക്കുട്ടിയും കാക്കനാടനും പുനത്തിലും സേതുവും സക്കറിയയും....
ബഷീറിന്റെ 'പൂവമ്പഴ'വും  കാരൂരിന്റെ ' മരപ്പാവകളും' അടക്കമുള്ള പഴയ കാല കഥകൾ ഉൾപ്പെടുത്തി ഒരിക്കൽ   മനോരമ  ഇറക്കിയ വർഷികപ്പതിപ്പ് അടക്കം മികച്ച  കഥകൾ കൊണ്ട് വിഭവ സമൃദ്ധമായ ഓണക്കാലങ്ങൾ.

ഓരോ വർഷത്തെയും ഓണപ്പതിപ്പുകളിലെ കഥകൾ മൊത്തം ബൈൻഡ് ചെയ്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന ISRO വിലെ നാരായണൻ കുട്ടി സാറിനെ പോലൊരു കഥാ പ്രാന്തനെ കണ്ടിട്ടില്ല. എം സുകുമാരൻ ഏറെക്കാലത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം 'പിതൃതർപ്പണം' എഴുതിയ കലാകൗമുദിയും പൊക്കിപ്പിടിച്ചു "മാഷേ.... വായിച്ചോ... പിതൃതർപ്പണം" എന്ന് ഉറക്കെ സന്തോഷത്തോടെ   വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കടയിലേക്ക് ഓടിവന്ന നിഷ്കളങ്കനായ ആ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പ്രവാസത്തിന്റെ മണ്ണിൽ നിന്നു കൊണ്ട് മലയാള   കഥകളെയും കഥാകൃത്തുക്കളെയും ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തു വെച്ച  സൗഹൃദക്കൂട്ടം ആ  ഓണക്കാലങ്ങളെ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തത്ര മനോഹരമാക്കി.

ബുദ്ധിജീവി ജാഡകളും വേദിയും മൈക്കും പത്രവാർത്തയും ഇല്ലാതെ, വായനയെ  അത്രയേറെ പ്രിയമായി കൊണ്ടു നടക്കുന്ന  ഏറ്റവും സാധാരണക്കാരായ കുറെ മനുഷ്യരുടെ കൂടിച്ചേരലിന്റെ സുന്ദരമായ ഓർമ്മക്കാലം.

ജോലിയുടെയോ പഠിപ്പിന്റെയോ അറിവിന്റെയോ വലിപ്പച്ചെറുപ്പം ഇല്ലാതെ, കോഴിക്കോടും തൃശൂരും പാലക്കാടും കണ്ണൂരും പത്തനംതിട്ടയും എറണാകുളവും തിരുവനന്തപുരവും വ്യത്യാസമില്ലാതെ മനസ്സടുപ്പമുള്ള ആ കൂട്ടത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ട് കണ്ണേട്ടനായിരുന്നു. പുതിയ കൂട്ടുകാരിലേക്കുള്ള പാലമായും നിശ്ശബ്ദനായ കേൾവിക്കാരനായും  കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവനായി ഒതുങ്ങിയും....

MG റോഡിലെയോ അൾസൂരിലെയോ തിയേറ്ററുകളിൽ അപൂർവ്വമായി
വരുന്ന മലയാളം സിനിമകൾ കാണാൻ  ഒമ്പതരക്കുള്ള സെക്കന്റ് ഷോവിന് വേണ്ടി പീടിക നേരത്തെ പൂട്ടി ഓടുന്ന ബാച്ചികളായ ഞങ്ങളോടൊപ്പം  കണ്ണേട്ടനും  ഉണ്ടായിരുന്നു. പാതിരാത്രികളിൽ സിനിമ കഴിഞ്ഞ് നിയോൺ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിരത്തിലൂടെ പാട്ടുപാടിയും കഥകൾ പറഞ്ഞും മുരുഗേശ് പാളയം വരെ നടക്കുമ്പോൾ, പാലക്കാടൻ ഗ്രാമങ്ങളും ഭാരതപ്പുഴയും ഒടിയനും ഒറ്റമുലച്ചിയും പ്രേതങ്ങളും ഉത്സവങ്ങളും വാണിയംകുളം ചന്തയുമൊക്കെ
കഥകളെക്കാളും ചന്തത്തോടെ കണ്ണേട്ടന്റെ വിവരണത്തിൽ  നിറഞ്ഞു നിന്നു.

ആഴ്ചയിൽ രണ്ടു ദിവസം മാത്രം വരുന്ന 'ബോർവെൽ' വെള്ളത്തിന് ക്യൂ നിന്നും, പാചകത്തിന്റെ പാതി വഴിയിൽ മണ്ണെണ്ണ തീർന്ന് രാധാമണി ചേച്ചി വിഷണ്ണയായി നിൽക്കുമ്പോൾ, 'സീമെണ്ണ'ക്കാരൻ
നാരായണപ്പയുടെ ഒറ്റക്കാള വണ്ടി തേടി
കന്നാസുമായി ഓടിയും കണ്ണേട്ടൻ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഗൃഹനാഥനായി.

ചെറുപ്പത്തിൽ  നാട്ടിലെ  ഓണപ്പകിട്ടുകളിൽ
കൈതോല കൊണ്ട് മെടഞ്ഞ പൂക്കൊട്ടകൾ കഴുത്തിൽ തൂക്കിയിട്ട് പൂ പറിക്കാൻ നടക്കുന്ന കുട്ടികളും, ബ്ലീച്ചിംഗ് പൗഡറിന്റെ മണവും ഓടം പായുന്നതിന്റെ താളവും ഉള്ള നെയ്ത്തുകാരുടെ തെരുവിലെ നിരനിരയായുള്ള വീടുകൾക്ക് മുന്നിലെ പൂക്കളങ്ങളും, ഓണ നാളിൽ നട്ടുച്ചയ്ക്ക്  ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ മണിയും  കിലുക്കി ധൃതിപ്പെട്ട് വീട് വീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങുന്ന ഓണപ്പൊട്ടനുമൊക്കെ  ഉണ്ടെങ്കിലും ചിട്ടവട്ടങ്ങളോട് കൂടിയ തനി കേരളീയ സദ്യ ഒരുക്കുന്ന വീടുകൾ അന്ന് എന്റെ   നാട്ടിൽ  ഏറെയില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം. മീനോ ഇറച്ചിയോ ഇല്ലാതെ ചോറ് ഇറങ്ങാത്ത,
നല്ല മീൻകൂട്ടി ഊണ് കഴിച്ചതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ പാട്ടു പാടുന്ന 'ചന്തയിൽ ചൂടി വിൽക്കുന്ന പെണ്ണി'ലെ   കണാരനെ വർണ്ണിച്ച 'തൃക്കോട്ടൂർ പെരുമ'യുടെ പരിസരദേശക്കാരനായ   ഞാൻ, ഓലനും അവിയലും എരിശ്ശേരിയും പുളിശ്ശേരിയും കാളനും ഒക്കെ കൂട്ടി ആദ്യമായി സദ്യയുണ്ണുന്നത്   ബെങ്കളൂരുവിലെ ഓണക്കാലത്താണ്.

കണ്ണേട്ടന്റെ ഒറ്റമുറി വീടിന്റെ  നിലത്ത് ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന് കഴിച്ച   ഓണസദ്യയുടെ  രുചിയോർമ്മ   രണ്ടരപ്പതിറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞിട്ടും  നാവിൽ  മായാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഓണത്തിനായാലും, മക്കളായ ദീപുവിന്റെയോ ഷിബുവിന്റെയോ പിറന്നാളിനായാലും ആ വീട്ടിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് പുറമെ സദ്യക്ക്  ഒരു ഇലയുടെ അവകാശി ഞാൻ മാത്രമായിരുന്നല്ലോ. ബെങ്കളൂരു വിടുന്നത് വരെയും. 

93 ൽ ഞാൻ ബെങ്കളൂരു വിട്ടുപോരുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പാണ്  ഞങ്ങളുടെ കടയുടെ  അടുത്ത മുറിയിൽ കണ്ണേട്ടൻ ചെറിയ തോതിൽ സ്വന്തമായി
ഒരു പച്ചക്കറിക്കട തുടങ്ങുന്നത്. 

നീണ്ട പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം
വീണ്ടും  ബെങ്കളൂരുവിൽ  ചെല്ലുമ്പോൾ   മുരുഗേശ് പാളയം അറബിക്കഥകളിൽ എന്നപോലെ അടിമുടി മാറിപ്പോയിരുന്നു. വമ്പൻ ഫ്ലാറ്റുകളും മാളുകളും വാഹനങ്ങളും ആളും ബഹളവും.....
കടയിലെ തിരക്കിൽ നിന്ന്  ഇറങ്ങി വന്ന
കണ്ണേട്ടന് മാത്രം മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. താടി നരച്ചു എന്നല്ലാതെ.

ഉച്ചക്ക് മാർത്തഹള്ളിയിൽ  കണ്ണേട്ടന്റെ  വീട്ടിൽ നിന്ന്  ഊണു കഴിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മുരുഗേശ് പാളയത്തെ മുന്നൂറു രൂപ വാടകയുള്ള  ഒറ്റമുറി വീട്ടിലെ ഓണസദ്യ ഓർത്തു. പച്ചക്കറി കച്ചവടം കൊണ്ട് കണ്ണേട്ടൻ വീട് വെച്ചു, അത്യാവശ്യം സ്ഥലങ്ങൾ വാങ്ങി
കുട്ടികൾ രണ്ടാളും പഠിച്ചൊരു നല്ല നിലയിലായി. അപ്പോഴും  രാധചേച്ചിയുടെ കൈപ്പുണ്യം പോലെ മാറ്റമില്ലാതെ  പഴയ അതേ സ്നേഹരുചിയുള്ള മനസ്സുമായി രണ്ടുപേരും.

അന്ന് വൈകുന്നേരം  മുരുഗേശ് പാളയത്ത് ഞങ്ങളുടെ താവളമായിരുന്ന  ഗുൽമോഹർ ചോട്ടിലെ
കരിങ്കൽ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് പഴയകാലം ഓർത്തെടുക്കുമ്പോൾ കണ്ണേട്ടൻ പറഞ്ഞു.
"സത്യം പറഞ്ഞാൽ കുറെക്കാലായി ഞാനൊന്നും വായിക്കാറു പോലും ഇല്ലെടോ......അന്നൊക്കെ പൈസ ഇല്ലെങ്കിലും ഇഷ്ടം പോലെ സമയവും ഇതിനൊക്കെ ഉള്ള മനസ്സും ഉണ്ടായിരുന്നു....പഴയ കൂട്ടുകാരൊക്കെ പല വഴിക്ക് പോയി. എനിക്കും തിരക്കായി... പിന്നെ പ്രഷറും ഷുഗറും...."
ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞങ്ങൾ ഏറെനേരം അവിടെ ഇരുന്നു.

അപ്പോൾ, 'മാഷേ  മാതൃഭൂമി ഓണപ്പതിപ്പിൽ കൊച്ചുബാവയുടെ പുതിയകഥ വായിച്ചോ...ഗംഭീരം' എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു  കൊണ്ട് നിരത്തു മുറിച്ചു കടന്ന് നാരായണൻ കുട്ടി സാറ് തിരക്കിട്ട് വരുന്ന പോലെ തോന്നി. കൂട്ടുകാർ ഓരോരുത്തരായി അന്നേരം മരച്ചുവട്ടിലേക്ക്  എത്തി.  തലയ്ക്ക് മേലെ ഗുൽമോഹർ
മരത്തിൽ നിന്നുതിരുന്ന ചുവന്ന  പൂക്കൾ ഞങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമൊരു  ഓണപ്പൂക്കളം തീർക്കാൻ തുടങ്ങി.
_______________
ഗൾഫ് മാധ്യമം 'ഓണം സ്പെഷ്യലി'ൽ 

ദേശം കടന്നുപോയവന്റെ ഓണം

കുരുമുളകും ഇഞ്ചിയും ഏലവും മണക്കുന്ന 

പാണ്ടികശാലകളും  ഗുദാമുകളും,

ആളും ബഹളവും നിറഞ്ഞ തെരുവുകളും, ഹുക്ക വലിച്ചിരിക്കുന്ന വർത്തക പ്രമാണിമാരായ അറബികളും, ചരക്ക് വാങ്ങാൻ വന്ന ചീനക്കാരും യൂറോപ്യന്മാരുമടങ്ങുന്ന പല ദേശക്കാരും , ചുമടെടുത്തു നീങ്ങുന്ന നീഗ്രോ അടിമകളും... ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്ന  മനുഷ്യർ, ഒരു നാടിന്റെ  ആഘോഷം കൗതുകത്തോടെ കണ്ടു നിൽക്കുന്നു. ഇതിനെല്ലാം സാക്ഷിയായി

പുറംകടലിൽ നങ്കൂരമിട്ട കപ്പലുകളും, കടപ്പുറത്തെ പാറക്കെട്ടിനു മേലെ   ചിങ്ങവെയിലിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന

ചെമ്പോടുകളുടെ  തലയെടുപ്പോടെ 

പാറപ്പള്ളിയും.

ഓണത്തോടനുബന്ധിച്ച് ദേവാലയങ്ങളെല്ലാം  അലങ്കരിക്കപ്പെടുകയും, കോഴിക്കോട്ടെയും പരിസരങ്ങളിലെയും നാനാ ജാതി മതസ്ഥരും  ആവേശത്തോടെ ആഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുകയും  

ചെയ്യുന്ന, പഴയകാല തുറമുഖവും കച്ചവട കേന്ദ്രവും, കേരളത്തിൽ ആദ്യമായി പണി കഴിപ്പിച്ച മുസ്ലിം പള്ളികളിൽ ഒന്നായ പാറപ്പള്ളിയുടെ ദേശവുമായ കൊയിലാണ്ടിക്കടുത്ത പന്തലായനി കൊല്ലത്തെ പത്തു നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പുള്ള  ഓണാഘോഷത്തെ കുറിച്ച് പ്രശസ്ത സഞ്ചാരിയും പണ്ഡിതനുമായ അൽ ബിറൂനി രേഖപ്പെടുത്തിയത്  ഒരു സിനിമയിൽ എന്നപോലെ മനസ്സിൽ ചിത്രപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, എത്ര മനോഹരമാണ് ആ കാലവും കാഴ്ചയും.

കാലങ്ങൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ മലയാള ദേശത്തിന്റെ പിന്മുറക്കാർ

ജീവിതം തേടി സഹ്യനപ്പുറവും, 

കടൽ കടന്ന് അറബി നാട്ടിലും യൂറോപ്പിലുമൊക്കെ പ്രവാസികളായി എത്തുകയും, കത്തുന്ന മരുഭൂമിയിലും  മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് നാടുകളിലും അടക്കം,  ചെന്നെത്തിയ സകല  ദേശങ്ങളിലും, 

'കേരളം വളരുന്നു

പശ്ചിമഘട്ടങ്ങളെ

കേറിയും കടന്നും ചെ-

ന്നന്യമാം രാജ്യങ്ങളില്‍'

എന്ന മഹാകവി പാലാ നാരായണൻ നായരുടെ വരികളെ  ശരിവെച്ചുകൊണ്ട്, പൂക്കളമൊരുക്കിയും ഓണസദ്യ നടത്തിയും കൊമ്പൻ മീശയും കുടവയറും ഓലക്കുടയുമായി മാവേലിയായി അവതരിച്ചും സ്റ്റേജിൽ വള്ളം കളി നടത്തിയും  നാട്ടിലേക്കാളും കേമമായി ഓണം കൊണ്ടാടി  നാടോർമ്മകളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

നാട്ടിലെ ഓണം കാർഷികോത്സവം എന്നതിൽ നിന്നു മാറി കച്ചവടോത്സവം ആയി മാറിയിട്ട് കൊല്ലം കുറെ ആയി. ഓഫറുകളുടെ പെരുമഴക്കാലമാണ് ഓണക്കാലം. മുമ്പൊക്കെ ഓണം ബമ്പർ എന്ന കേരളാ ലോട്ടറിയുടെ വലിയ സമ്മാനത്തുക മാത്രമായിരുന്നു ഓണക്കാലത്തെ പ്രലോഭനമെങ്കിൽ ഇന്ന് പാർപ്പിടവും വാഹനവും വീട്ടുപകരണങ്ങളും നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളും അടക്കം കേരളത്തിന്റെ ഷോപ്പിംഗ് ഫെസ്റ്റിവൽ കാലമായി ഓണം മാറി. മാവേലി പ്രജകളെ കാണാൻ വരുന്ന നേരത്തു തന്നെ  വിദേശങ്ങളിലേക്ക് വിനോദയാത്ര നടത്താൻ ഗംഭീര അവധിക്കാല  പാക്കേജുമായി ട്രാവൽസുകാരൻ  മാവേലിയുടെ ചിത്രവുമായി മാടി വിളിക്കുന്നത് വലിയ തമാശയല്ലേ. 

എന്നാൽ പ്രവാസ നാട്ടിലെ  മലയാളി ഇപ്പോഴും ഒടുങ്ങാത്ത ഗൃഹാതുര സ്മരണകളുമായി ഓണം കാത്തിരിക്കുന്നു. ഫ്‌ളാറ്റിന്റെ ഇത്തിരി മൂലയിലൊരു പൂക്കളം, സദ്യ, വാഴയില, അടപ്രഥമൻ....

ഓണം അടുക്കുന്നതോടെ  സദ്യയൊരുക്കുന്നതിൽ പേരുകേട്ട, നാട്ടിലെ പാചകരംഗത്തെ കേമന്മാരൊക്കെയും ഗൾഫിലെ മലയാളി റെസ്റ്റോറന്റുകൾക്ക് വേണ്ടി ഓണസദ്യ ഒരുക്കാൻ വിസിറ്റ് വിസയിൽ മരുഭൂമിയിൽ  വിമാനമിറങ്ങും. പാചക വിദഗ്ദന്റെ പേരും സദ്യവട്ടങ്ങളുടെ എണ്ണവും മികവും വെച്ച് ആഴ്ചകൾക്ക് മുമ്പ് തന്നെ പത്രത്തിൽ പരസ്യം വരും. മുണ്ടും ജൂബ്ബയും കേരളീയ സാരിയും മുല്ലപ്പൂവും ഒക്കെയായി ആണും പെണ്ണുമായ മലയാളികൾ ഓണനാളിൽ/തൊട്ടടുത്ത ഒഴിവുദിനമായ വെള്ളിയാഴ്ച ഓണസദ്യ കഴിക്കാൻ നേരത്തെ ബുക്ക് ചെയ്തും അല്ലാതെയും ഒഴുകിയെത്തുന്നു. പലപ്പോഴും തിരക്കും ബഹളവുമായി കൈയാങ്കളിയിൽ എത്തുന്നതും ഏറെനേരം കാത്തിരുന്നു സദ്യ കിട്ടാതെ മടങ്ങേണ്ടി വരുന്നതും സാധാരണം. എങ്കിലും അന്യായ വിലയിട്ട് ഓണസദ്യയൊരുക്കുന്ന, നാട്ടിലെ ചില മുന്തിയ ഹോട്ടലുകളിൽ സദ്യ വിളമ്പേണ്ടതിന്റെ രീതി അറിയാത്ത, ഓലനും പച്ചടിയും അവിയലും ഒക്കെ ചോദിച്ചാൽ അന്തംവിടുന്ന പാവം  ബംഗാളിയുടെ മുന്നിൽ കഥകളി കളിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഗതികേടില്ല. 

ഓണം കഴിഞ്ഞാലും മാസങ്ങളോളം നീളുന്നതാണ് ഗൾഫിലെ ഓണാഘോഷം.   കുടവയറന്മാർക്ക് ഡിമാൻഡ് ഉള്ള കാലം കൂടിയാണിത്. ഓലക്കുട ചൂടി കൊമ്പൻമീശയും കിരീടവും  വെച്ച കുടവയറനായ മാവേലി ഇല്ലാതെ എന്ത് ഓണാഘോഷം. പാട്ടും നൃത്തവും വള്ളംകളിയും മത്സരങ്ങളുമായി മരുഭൂമിയിലും മലയാളിയുടെ ഓണാഘോഷം കെങ്കേമമാക്കുന്നു. ആകെയുള്ള അവധി ദിവസമായ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ ഓരോ സംഘടനകളും കൂട്ടായ്മകളും ഒരുക്കുന്ന  ഓണാഘോഷങ്ങളുടെ വാർത്തകൾ  മാസങ്ങളോളം ഉണ്ടാകും പത്രങ്ങളിലും ചാനലുകളിലും.

ഗൾഫിൽ മാത്രമല്ല യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും ആഫ്രിക്കയിലും ഒക്കെ മലയാളി കൂട്ടായ്മകൾ ഓണാഘോഷങ്ങളിലൂടെ സമാനമായി നാടോർമ്മകളെ  തിരിച്ചു പിടിക്കുന്നുണ്ട്. കേരളം കാണാത്ത പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് പോലും നാടിന്റെ പേരിലുള്ള ഈ ഒരു ആഘോഷം ആഹ്ലാദകരമാണ്. 

ഗൾഫിനും യൂറോപ്പിനും ഒക്കെ മുമ്പുതന്നെ മദ്രാസിലും ബെങ്കളൂരുവിലും മുംബൈയിലും കൊൽക്കത്തയിലും

 ഡൽഹിയിലും ഒക്കെയായി ജീവിതം തേടിപ്പോയ മലയാളി അന്നുമിന്നും ഓണം അതിഗംഭീരമായി ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ട്.  നാട്ടിലെപ്പോലെ ഗംഭീരമായി തന്നെ പൂക്കളം ഒരുക്കാനും സദ്യയുണ്ടാക്കാനും ബന്ധുക്കളെയും നാട്ടുകാരെയും ഒക്കെ ക്ഷണിക്കാനും ഓണം കെങ്കേമമായി കൊണ്ടാടാനും ഇന്ത്യക്ക് പുറത്തുള്ള പ്രവാസിയേക്കാളും കേരളത്തിന് വെളിയിൽ കഴിയുന്ന നാടൻ പ്രവാസിക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ട്. സംഘടനകളും കൂട്ടായ്മകളും സംഘടിപ്പിക്കുന്ന ഓണാഘോഷങ്ങളും കൂടിയാവുമ്പോൾ പൊലിമയോടെ കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന ഓണം   കേരളം കടന്നന്യമാം ദേശങ്ങളിൽ തന്നെയാവുന്നു.

മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരൊക്കെ മികച്ച കഥകൾ എഴുതിയത് ഡൽഹിയിലും മുംബൈയിലും കൊൽക്കത്തയിലുമൊക്കെ പ്രവാസികളായി കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു. മാധവിക്കുട്ടി, ഓ വി വിജയൻ, എം മുകുന്ദൻ, എം പി നാരായണ പിള്ള, സേതു,

കാക്കനാടൻ, ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ തിരുവാഴിയോട്.....ഇവരുടെയൊക്കെ ഏറ്റവും മികച്ച കഥകൾ കൊണ്ട് സമ്പന്നമായ ഓണപ്പതിപ്പുകൾക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരുന്ന നല്ല വായനക്കാരും  ഏറെയും പ്രവാസ ലോകത്തു തന്നെ ആയിരുന്നു. ഓണസദ്യ പോലെ ആസ്വദിച്ചു വായിച്ച കഥകളുടെ പൂക്കാലം കൂടിയായിരുന്ന ഓണക്കാലം കഥാ പ്രിയരുടെ ഹൃദ്യമായ ഗൃഹാതുരതയുടെ  ഓർമ്മക്കാലം കൂടിയാണ്.  

ഓണാഘോഷത്തിന്റെ  ഐതീഹ്യം ഹിന്ദുക്കളുടെ  ആരാധനാ മൂർത്തിയായ   മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ  അവതാരമായ വാമനനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടായതിനാൽ ഓണം ഒരു ഹൈന്ദവ ആഘോഷമായി തന്നെയാണ് ഇതര മതസ്ഥർ ഗണിക്കുന്നത്. പക്ഷെ വിളവെടുപ്പുത്സവം എന്ന നിലയിൽ നാനാ മതസ്ഥരും ഇടകലർന്ന് കഴിയുന്ന മലയാളികളിൽ ഓണാഘോഷത്തിന് സവിശേഷമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ആചാരങ്ങളിൽ ഇടപെടാതിരിക്കുകയും, ആഘോഷങ്ങൾ പരസ്പര സ്നേഹത്തിന്റെ കൊള്ളക്കൊടുക്കലുകൾക്കുള്ള അവസരമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുക എന്ന മാനവികതയുടെ അന്തസ്സാർന്ന കാഴ്ചയായി ദർശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവണം അൽബിറൂനിയെ പോലെ ഒരു പണ്ഡിതൻ  പന്തലായനി കൊല്ലത്തെ ഓണാഘോഷത്തെ കുറിച്ച് പ്രത്യേകം എഴുതിയത്. ആ ആഘോഷത്തിന്റെ മുറുക്കം ഇന്നും നാട്ടിലേക്കാളും ഇഴയടുപ്പത്തോടെ പ്രവാസമണ്ണിലും തുടരുന്നുണ്ട് മലയാളി.

ദേശം വിട്ടുപോയവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠപുസ്തകം അതിജീവനത്തിന്റെ ഇടങ്ങളിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഓരോ മനുഷ്യരുമാണ്.  ആത്യന്തികമായി മനുഷ്യൻ ഒന്നാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ്. അവന്റെ വേദനകളും സങ്കടങ്ങളും മത-ദേശ-ഭാഷാ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഒരേപോലെയാണ്  എന്ന തിരിച്ചറിവ്. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രവാസിയുടെ മനസ്സിൽ വറ്റാത്ത കനിവിന്റെ ഉറവകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. ആരിലേക്കും സഹായമായി അത് നീളുന്നത്. അവനവനും ചുറ്റുപാടുമായി ഒരേ ഇടത്തിൽ  കഴിയുന്നവന്റെ മനസ്സ് കെട്ടി നിൽക്കുന്ന വെള്ളം പോലെ ദുഷിക്കും എന്നതിനാലവണം മത ഗ്രന്ഥങ്ങൾ മനുഷ്യനോട്  ഭൂമിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ഉണർത്തിയത്.

പ്രവാസത്തിന്റെ ഒറ്റപ്പെടലും മടുപ്പും നാടോർമ്മകളുടെ ഭാരവും ഗൃഹാതുരമായ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ട് മറികടക്കാൻ കുതിക്കുന്ന പ്രവാസിക്ക് ഓണാഘോഷം നൽകുന്ന ആഹ്ലാദം ചെറുതല്ല. ഒന്നിച്ചിരുന്ന് നാടിന്റെ രുചിയുള്ള വിഭവ സമൃദ്ധമായ സദ്യയുണ്ടും, പാട്ടും കളിയും ആഘോഷവും ഒരുക്കിയും അവനവനെ തിരിച്ചു പിടിക്കുന്ന സന്തോഷ മുഹൂർത്തങ്ങൾ. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കച്ചവടക്കാർക്കും ചാനലുകർക്കും തീറെഴുതി കൊടുത്ത, നാട്ടിലെ ഓണമല്ല പ്രവാസത്തിന്റെ ദേശത്തെ മലയാളിക്ക്. ഏതു മണ്ണിൽ എത്ര ആഴത്തിൽ വേരിറങ്ങിയാലും സഹ്യനപ്പുറത്തുദിക്കുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിലേക്ക് മാത്രമാണവന്റെ  കൊമ്പും ചില്ലകളും നീളുന്നത്. ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ തിരിച്ചു പോകേണ്ട പിറന്ന നാടിനെ   കുറിച്ച് അവന്റെയുള്ളിൽ പതിഞ്ഞു പോയൊരു പാട്ടുണ്ട്. പൊള്ളയാണ് എന്നറിയാമെങ്കിലും അതവന്റെ സ്വപ്നം കൂടിയാണ്.

'നാരിമാർ,ബാലന്മാർ മറ്റുള്ളോരും

നീതിയോടെങ്ങും വസിച്ചകാലം

കള്ളവുമില്ല ചതിയുമില്ല

എള്ളോളമില്ല പൊളി വചനം

വെള്ളിക്കോലാദികൾ നാഴികളും

എല്ലാം കണക്കിനു തുല്യമത്രേ.

കള്ളപ്പറയും ചെറു നാഴിയും,

കള്ളത്തരങ്ങൾ മറ്റൊന്നുമില്ല

നല്ലമഴ പെയ്യും വേണ്ടുംനേരം

നല്ലപോലെല്ലാ വിളവും ചേരും

മാവേലി നാടുവാണീടുംകാലം

മാനുഷരെല്ലാരുമൊന്നുപോലെ'

_______________________

 സൗദിയിൽ നിന്നു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന 'മലയാളം ന്യൂസ്' പത്രത്തിന്റെ സൺഡേ സപ്ലിമെന്റിൽ   പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.

കഥയിലൊതുങ്ങാത്ത ചില ജീവിതങ്ങൾ

'മോനെ നീയൊന്ന് മെല്ലെ പറ.... ഉപ്പ കേക്കും....ഉപ്പാനെ ഡോക്ടറെ കാണിച്ച ശേഷം നീ പൊയ്ക്കോ'

അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്ന സ്ത്രീ കൂടെയുള്ള
മകന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അപേക്ഷപോലെ കെഞ്ചി.
'കേൾക്കട്ടെ......ആഘോഷിച്ചു നടക്കുമ്പൊ ഇതൊന്നും ഓർത്തിട്ടില്ലാലോ'
ക്ഷോഭമോ സങ്കടമോ നിസ്സഹായതയോ...  കൗമാരം വിട്ടു തുടങ്ങിയില്ലാത്ത അവന്റെ മുഖത്ത് ഒട്ടും മയമില്ലായിരുന്നു.

OP യിൽ ഡോക്ടർ എത്തുന്നതും കാത്ത് വാതിലിനു മുന്നിൽ തിങ്ങിക്കൂടി നിന്നവരോട് അപ്പുറത്തേക്ക് പോയി മാറിയിരിക്കാൻ നേഴ്‌സ് പലവട്ടം ശാസിച്ചപ്പോഴാണ് വീൽചെയറിൽ ഇരുത്തിയ ആ മനുഷ്യനെ വിട്ട് അവർ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. 

'ഉമ്മാ'
ക്ഷോഭമൊന്ന് അടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ  അവരോട് പറയാൻ തുടങ്ങി.
'രണ്ടു മാസത്തിനിടെ ഇപ്പൊ മൂന്നാമത്തെ ഷോപ്പിലാണ് ഞാൻ പണിക്ക് കേറുന്നത്.....അവിടന്നും എന്നെ ഒഴിവാക്കാത്തത് ഉപ്പാനെ ആസ്പത്രീൽ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി കുറച്ചു പൈസ അഡ്വാൻസ് വാങ്ങിപ്പോയത് കൊണ്ട് മാത്രാ...... ഇടക്കിടെ ഇങ്ങനെ ലീവെടുക്കുകയും നേരവും കാലവും ഇല്ലാതെ കേറിച്ചെല്ലുകയും ചെയ്യുന്നൊനെ ആരാണ് പണിക്ക് വെക്കുക...ഈ പണിയും പോയാൽ ഇവിടെ ഒറ്റ ഷോപ്പിലും പിന്നെ എനിക്ക് പണി കിട്ടുംന്ന് തോന്നുന്നില്ല....
നാട്ടുകാരും കുടുംബക്കാരുമൊന്നും ഒരു പത്തു പൈസ സഹായിക്കൂല ഉമ്മാ..... അവർക്കൊക്കെ സന്തോഷാണ് നമ്മടെ ഈ അവസ്‌ഥയിൽ.....ആരേം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യല്ല'

ആ സ്ത്രീ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.

അപ്പോഴൊക്കെയും ആ വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ എനിക്കെവിടെയാണ്  പരിചയം  എന്നോർക്കുകയായിരുന്നു. നിറം മങ്ങിയ മുണ്ടിലും പാകമല്ലാത്ത കുപ്പായത്തിനുമുള്ളിലെ നേർത്തു ദുർബലമായ ശരീരം വീൽചെയറിന്റെ  ഒരരികിലേക്ക് ഒതുങ്ങാനെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒട്ടിയ കവിളിലെ നരച്ച കുറ്റി രോമങ്ങളും തിളക്കമറ്റ കണ്ണുകളും അകാല വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ച ഒരാളെ  പോലെ തോന്നിച്ചു. വീൽചെയറിന്റെ വശത്ത് കെട്ടിവെച്ച യൂറിൻ ബാഗിൽ  മൂത്രം പാതി നിറഞ്ഞിരുന്നു.
വിധിക്ക് കീഴടങ്ങിയ ഒരാളെ പോലെ തലകുനിച്ചിരിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം ഞാനെവിടെയാണ്.......

ആ സ്ത്രീ ഇരിപ്പുറക്കാതെ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ ചെന്നു. കുപ്പിയിലെ വെള്ളം വായിലേക്ക് ഒഴിച്ചു കൊടുത്ത്, തലയിൽ  തലോടി അയാളോട് ചേർന്ന്  ധൈര്യം പകരുന്ന പോലെ...

മകന്റെ കയ്യിലെ സ്കാനിങ് റിപ്പോർട്ടിനു മേൽ കണ്ട  വീട്ടുപേര് ചേർത്ത പേരും   നാടും വായിച്ചപ്പോൾ  ഉള്ളിലൊരു....... ആ വീട്ടുപേര് വട്ടപ്പേര്‌ പോലെ പറഞ്ഞാണല്ലോ, കുവൈത്തിൽ  മുമ്പ്
എന്റെ
സഹമുറിയന്മാരായിരുന്നവർ  നാട്ടുകാരനായ ആളുടെ  കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്നത്.

പക്ഷെ ഇതയാളായിരിക്കാൻ വഴിയില്ല. ഇങ്ങനെ ഒരു രൂപത്തിലും ഇത്രക്ക് ഗതികെട്ട അവസ്ഥയിലും.... കുവൈത്തിലെ വലിയ  കമ്പനിയിൽ മികച്ച ശമ്പളമുള്ള  ഉദ്യോഗസ്ഥനായ, നല്ല ആരോഗ്യവും സൗന്ദര്യവുമുള്ള
സൂട്ട് ധരിച്ച് കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ്  വെച്ച, ഒത്ത ഉയരവും തടിയുമുള്ള  ഇടതിങ്ങിയ മുടിയും കട്ടിമീശയും തുടുത്ത മുഖവും. മുന്തിയ  വാച്ചും വിലപിടിച്ച പെർഫ്യൂമിന്റെ സുഗന്ധവും... ആരും ആദരവോടെ നോക്കിപ്പോകുന്ന ആ  രൂപം ഞാനോർത്തു.......പക്ഷെ ഈ പേരും   എവിടെയൊക്കെയോ തോന്നുന്ന ചില സാദൃശ്യങ്ങളും.....

സംശയം തീർക്കാൻ  അടുത്തിരുന്ന
മകനോട് തന്നെ  ചോദിച്ചു.
'കുവൈത്തിൽ ഖറാഫി കമ്പനിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഹംസക്ക ആണോ അത്.. ..'
'ഉം...'  അവൻ മൂളി. പിന്നെ ഒട്ടും മയമില്ലാതെ  ചോദിച്ചു.
'ഉപ്പാന്റെ കൂട്ടുകാരനാണോ'
'അല്ല... കണ്ട പരിചയമുണ്ട്'
അമ്പരപ്പിനിടയിലും ധൃതിയോടെ ഞാൻ തിരുത്തി.

ഒരു മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെ ആയിത്തീരുമോ.....എത്ര പെട്ടെന്നാണ്. ഞാൻ അവിശ്വസനീയതയോടെ വീൽ ചെയറിലേക്ക് നോക്കി.

അഞ്ചുവർഷം മുമ്പാണ് ഞാൻ അയാളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. റൂം മേറ്റിലൊരാൾ നാട്ടിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ കൊണ്ട് വന്ന  പൊതി കടയിൽ ഏല്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
'ഇത് നീയൊന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ  വെക്ക്. ഹംസ എന്നൊരാൾ വരും... ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുകാരനാ.. മൂപ്പരുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊടുത്തയച്ചതാ... കേടായിപ്പോകണ്ട'

നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആള് വരാഞ്ഞപ്പോൾ അവനോട് അന്വേഷിച്ചു.
'എന്റെ ചങ്ങായീ.... എനിക്കറിയാം.. അയാള് ഇത് പെട്ടെന്നൊന്നും വന്ന് കൊണ്ടു പോകൂലാന്ന്. പക്ഷെ ആ പാവം അയാളുടെ കെട്ട്യോള് ഇങ്ങനെ നിർബന്ധിക്കുമ്പൊ... എന്താ പറയാ...ഞങ്ങൾ നാട്ടുകാരുടെ  റൂമിലേക്ക് അയാൾ തീരെ വരൂല. അയാള്  താമസിക്കുന്ന സ്ഥലവും ആർക്കും  അറിയില്ല. അതുകൊണ്ടാ നിന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത്. ഞങ്ങളൊക്കെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുന്ന ഏതെങ്കിലും സമയത്തു വന്ന് വാങ്ങിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി...'

പിറ്റേദിവസം ഉച്ചക്ക് മുമ്പ്  വിലകൂടിയ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ സിനിമാ നടനെപ്പോലെ സുമുഖനായ
ആ മനുഷ്യൻ  ഇവർ പറഞ്ഞ നാട്ടുകാരൻ എന്നു വിശ്വസിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

"സോറി....ട്ടോ.. കുറച്ചു തിരക്കിലായിരുന്നു. അതാണ് വന്ന് എടുക്കാൻ വൈകിയത്. നിങ്ങക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായി അല്ലേ'
ഉയർന്ന നിലയിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരാളുടെ സകല മാന്യതയോടും കുലീനതയോടെയും  ആയിരുന്നു അയാളുടെ പെരുമാറ്റം.  കാറിൽ കയറി തിരിച്ചു
പോകുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. മുൻസീറ്റിൽ ഒരു പെണ്ണുണ്ടായിരുന്നു

ബാച്ചി റൂമിൽ  രാത്രിയിലെ  ഉറങ്ങും മുമ്പുള്ള കിസ്സ പറച്ചിലിലാണ് അയാളെ കുറിച്ചു കൂടുതൽ അറിഞ്ഞത്.
"പത്തു മുപ്പത്തഞ്ച് കൊല്ലായി മൂപ്പര് കുവൈത്തില്. അത്രേം ശമ്പളവും സൗകര്യവും ഉള്ള ഒരാളും ഞങ്ങളെ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്നവരിൽ ഉണ്ടാവൂല.  പണ്ടേ വിചാരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ നാട് തന്നെ അയാൾക്ക് വിലക്ക് വാങ്ങായിനും.... പറഞ്ഞിട്ടെന്താ"

"ഞമ്മളെ നാട്ടിൽ എത്തീക്കില്ലെങ്കിലും ഒരുപാട് നാട്ടില് അയാളെ പൈസ കൊണ്ട് ഉപകരിക്കുന്നല്ലോ ....ശ്രീലങ്ക...ഫിലിപ്പീൻ...ആന്ധ്ര....പിന്നെ കേരളത്തിൽ തന്നെ എവിടൊക്കെ" ആരോ അശ്ലീലം പോലെ ചിരിച്ചു.

"പെണ്ണ് മൂപ്പരെ വീക്ക്നെസ്സാ. അതിനും വേണ്ടി എന്തും ചെലവാക്കും. ഫാമിലിനെ കൊണ്ടു വരാനൊക്കെ മൂപ്പർക്ക് ഏതോ പണ്ട്  പറ്റ്വായിനും....... പക്ഷെ കൊണ്ടു വരൂല"

"ഒരു സാധു സ്ത്രീയാണ് ഇയാളെ ഭാര്യ.....മൂന്ന് മക്കളും. ഇയാള് ഇവിടെ അടിച്ചു പൊളിച്ചു നടക്കുമ്പൊ ആ പാവങ്ങള് എങ്ങനെയാ ജീവിക്കുന്നത് എന്നും കൂടി അന്വേഷിക്കില്ല. ചെലവിന് തന്നെ ഇയാള് അയക്കലുണ്ടോ എന്ന് സംശയാ. ആർക്കെങ്കിലും  വിരുന്നിനും സൽക്കാരത്തിനുമൊക്കെ വേണ്ടി  പലഹാരം ഉണ്ടാക്കുന്ന  പണി കൊണ്ടാ അവരുടെ കാര്യം കഴിഞ്ഞു പോകുന്നത് എന്ന് പറയുന്നത് കേൾക്കാം"

"ഇയാളുടെ എല്ലാ നടപടിയെ പറ്റിയും മൂപ്പരെ പെണ്ണ്ങ്ങക്ക്‌ അറിയാം. എന്നാലൊരക്ഷരം ആരോടും അയാളെ കുറിച്ച്  കുറ്റം പറയില്ല.
അത്യാവശ്യം കഴിവുള്ള കുടുംബത്തിൽ ഉള്ളതാ.... വീട്ടുകാര് ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞപ്പോ വേറെ കല്യാണത്തിനൊക്കെ നിർബന്ധിച്ചതാ.....അവര് നിന്നില്ല...."

"എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് വീട് ഉണ്ടാക്കീട്ടുണ്ട്. അതയാളുടെ ഉമ്മ ഉള്ള കാലത്ത് നിർബന്ധിച്ച് ഉണ്ടാക്കിച്ചതാ....അല്ലെങ്കിൽ അതും ഉണ്ടാവില്ല. എന്നിട്ടെന്താ തികച്ചും ഒരു മാസം അയാൾ ആ വീട്ടിൽ നിന്നിട്ടുണ്ടാവൂല. എപ്പളെങ്കിലും നാട്ടിൽ പോയാൽ തന്നെ അഞ്ചാറ്
ദിവസം നിന്നിട്ട് പോരും....നാട്ടിലെ കാലാവസ്‌ഥ പിടിക്കൂല... ലീവ് കുറവാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്..... ആ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെ കല്യാണത്തിന് തന്നെ  മൂപ്പര് പോയിട്ടില്ല... നിക്കാഹിന്  ഇവിടന്ന് കൈ അയച്ചു കൊടുക്കുകാ ചെയ്തത്.."

"ജീവിതം കൊണ്ട് ആഘോഷിക്കുന്ന അയാൾക്കൊക്കെ എന്ത്  ഓളും മക്കളും. അയിന് പറ്റിയ കുറെ ചങ്ങായിമ്മാരും.... ഒക്കെ വല്യ കൊമ്പത്തെ ആൾക്കാരാ....കള്ളും പെണ്ണും..."

കുറെയൊക്കെ   കെട്ടിച്ചമച്ച കഥകളാവാം. പക്ഷെ പിന്നെയും പലപ്പോഴും  പലയിടങ്ങളിൽ  നിന്നും  കണ്ടപ്പോഴൊക്കെ കൂടെ ഓരോ പെണ്ണുണ്ടായിരുന്നു. പ്രിയത്തോടെ ചേർത്തു പിടിച്ച് ഇണക്കുരുവികളെ പോലെ....

ഡോക്ടർ അപ്പോഴും എത്തിയിരുന്നില്ല. നിറഞ്ഞ യൂറിൻ ബാഗ് അഴിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ നിലത്തേക്കുറ്റിയ മൂത്രം ആ സ്ത്രീ കൈയിലെ സഞ്ചിയിൽ  കരുതിയ തുണി കൊണ്ട് തുടച്ചെടുത്തു.

'ഉപ്പാക്ക് എന്തായിരുന്നു അസുഖം....നാട്ടിലേക്ക് പോന്നിട്ട് കുറെ ആയോ'

'ഒരുമാതിരി എല്ലാ സൂക്കേടും ഉണ്ട്. ഇപ്പൊ ഒരു കൊല്ലായി  നാട്ടിൽ.... ജോലിയൊക്കെ പോയി അവിടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ മാസങ്ങളോളം കിടപ്പായിരുന്നു........ ആരൊക്കെയോ ടിക്കറ്റെടുത്ത് കയറ്റി വിട്ടതാണ്'
നിർവ്വികാരനായി മകൻ പറഞ്ഞു.

മൂത്രം ടോയ്‌ലറ്റിൽ കൊണ്ടുപോയി ഒഴിച്ചു തിരിച്ചു വന്ന് ആ സ്ത്രീ പിന്നെയും അയാളുടെ അടുത്തിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞിനെ എന്ന പോലെ അയാളുടെ തല അവർ ചേർത്തു പിടിച്ചിരുന്നു.   അയാൾ ശരീരത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിതം ഉത്സവമാക്കുമ്പോൾ, 
നാട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും കുത്തുവാക്കുകൾ സഹിച്ച്,
യൗവ്വനകാലം  മുഴുവൻ അയാളെ കാത്തിരുന്ന് വിധവയെ പോലെ തീർന്നു പോയ  പെൺ ജീവിതം.
ദുർബലമായി വിറക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട്   അവരുടെ കൈത്തലം അയാൾ  മുറുകെ പിടിച്ചു.
ഒരിക്കൽ എയർപോർട്ടിൽ വെച്ചു കാണുമ്പോൾ തലയെടുപ്പോടെ,
ഒരു ഡാൻസ് ഹാളിലേക്ക് എന്നപോലെ ഏതോ  ഒരു പെണ്ണിന്റെ അരക്കെട്ടിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച അതേ വിരലുകൾ..

ഡോക്ടർ വരുന്നത് കണ്ടാവണം മകൻ
അവരുടെ അടുത്തേക്ക് എഴുന്നേറ്റ് പോയി. ജീവിതഭാരം പേറി  ബാല്യവും കൗമാരവും നഷ്ടമായവൻ. പിതൃവാത്സല്യത്തിന്റെ സ്നേഹത്തലോടലോ  ചുംബനമോ ലഭിക്കാതെ പോയവൻ. പിതാവിന്റെ 'വീരകഥകൾ' കേട്ട് അപകർഷതയോടെ വളർന്നവൻ. ഇഷ്ടവും സ്നേഹവും പണവും ആരോഗ്യവുമൊക്കെ ആർക്കൊക്കെയോ വാരിക്കോരി കൊടുത്ത് വെറും ചണ്ടിയായപ്പോൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു കിട്ടിയ ഒരാളോട്, തങ്ങളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ കയ്പാക്കി മാറ്റിയ ഒരാളോട്   അവനെങ്ങനെ സ്നേഹം തോന്നാനാണ്.

OP യുടെ വാതിൽ തുറന്നു പേര് വിളിച്ചപ്പോൾ അയാളെയും തള്ളി അവർ അകത്തേക്ക് കയറി.

ആശുപത്രി  വരാന്തയിലെ  ജാലകത്തിന് പുറത്തെ മരക്കൊമ്പിൽ രണ്ട് അങ്ങാടിക്കുരുവികൾ. ഇണകളാകും. കാറ്റിൽ ഇളകിത്തുള്ളുന്ന പച്ചിലകളുടെ ആഘോഷം. ഇതിനിടെ നിശബ്ദമായി   കാറ്റിലടർന്നു വീഴുന്ന പഴുത്തിലകൾ നോക്കി   ഇണക്കിളി കൂട്ടുകാരനോട് പറയുന്നതെന്താവും.
ഒടുവിലീ  മരച്ചോട്ടിൽ  തന്നെ...എന്നോ

മരുഭൂമിയിലെ കാവൽക്കാരൻ

പതിനഞ്ചു കൊല്ലം മുമ്പ്, ഇതുപോലെ ഗൾഫ്  മരുഭൂമിയിൽ വേനൽ കത്തി നിൽക്കുന്ന ഒരു ജൂലൈ മാസത്തിലെ    വൈകുന്നേരം, പണി കഴിഞ്ഞ് വന്ന്    കടയിൽ   നിന്ന് പെപ്സി നുണഞ്ഞ് ഉടലും തൊണ്ടയും തണുപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് ആന്ധ്രക്കാരൻ രാമയ്യ പറഞ്ഞത്.
"അണ്ണാ മേം പണി സേസേത് ബിൽഡിങ്  കാട  കൊത്തകാ ഒച്ചിണ്ടേത് ഹാരിസ് മീ കേരളവാളെ...പാപമു"

മൊസൈക്ക് പണിക്കാരനായ രാമയ്യയും കൂട്ടരും  ജോലി ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുതുതായി നിർമ്മിക്കുന്ന അറബി വീട്ടിന്റെ കാവൽക്കാരനായി മൂന്നുദിവസം മുമ്പ്  എത്തിയ മലയാളിയെ കുറിച്ചാണ് രാമയ്യ ഖേദം പറഞ്ഞത്.

നാട്ടിൽ നിന്ന് പുതിയതായി എത്തിയതാണത്രെ. എയർപോർട്ടിൽ നിന്നും കഫീൽ  നേരെ കൊണ്ടുവന്ന് അവിടെ ഇറക്കിയിട്ടു പോയി. പിന്നീട്  അയാൾ  അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല, ആദ്യമായി വീടുവിട്ടു പോന്ന  ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ  ആകെ പരിഭ്രമിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഭക്ഷണം  പോലും ശരിക്കില്ല.
പകൽ രാമയ്യയും കൂട്ടരും അവർക്ക് കഴിക്കാൻ  അവിടെ വെച്ചുണ്ടാക്കുന്നതിൽ ഒരു പങ്ക് അയാൾക്കും കൊടുക്കും. പാസ്പോർട്ടോ പൈസയോ ഫോണോ കയ്യിലില്ലാത്ത, മലയാളമല്ലാത്ത മറ്റൊരു ഭാഷയും അറിയാത്ത അയാളെ  എന്ത് പറഞ്ഞാണ് സമാധാനിപ്പിക്കുക.

രാമയ്യയുടെ വാക്കുകളിൽ മരുഭൂമിയിൽ  ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ആ മനുഷ്യനോടുള്ള സങ്കടം മുറ്റി നിന്നു. നിശബ്ദനായിരുന്നും കരഞ്ഞും, തകർന്നുപോയ അയാളെ അറിയുന്ന മുറിത്തമിഴിലും ഹിന്ദിയിലും ഒക്കെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും, തങ്ങൾ കഴിക്കുന്ന പട്ടാണിക്കറിയും കുബ്ബൂസും പങ്കുവെച്ചു നൽകുകയും അല്ലാതെ, കോണ്ട്രാക്ടറുടെ കീഴിൽ വെറും കൂലിപ്പണിക്കാരും 'ഖാദിം'വിസക്കാരുമായ ഈ പാവങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യാനാണ്.

അയാൾ കുവൈത്തിൽ  എത്തിയോ എന്ന  വിവരം പോലും അറിയാതെ പരിഭ്രാന്തരായി ഇരിക്കുന്ന വീട്ടുകാരുടെ അവസ്‌ഥ. പുതുതായി ഉണ്ടാക്കുന്ന 'മന്തക്ക'യിൽ പണി തീരാത്ത, കറന്റ് പോലും ഇല്ലാത്ത വീടുകളിലൊന്നിൽ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഒറ്റക്ക്. അപരിചിതമായ നാട്ടിൽ പൊള്ളുന്ന വേനലിലേക്കും  ഇരുട്ടിലേക്കും   വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട പോലെ ആ മനുഷ്യൻ....... എത്ര പേടിപ്പെടുത്തുന്നതും സങ്കടകരവുമാണ് അയാളുടെ കാര്യം. ഞാൻ വെറുതെ  ചിന്തിച്ചു നോക്കി.

പിറ്റേദിവസം പുലർച്ചെ രാമയ്യ പണിക്ക്‌ പോകുമ്പോൾ  കടയിൽ നിന്ന്   ഒരു 'കീസി'ൽ കുറച്ചു  പുഴുങ്ങലരിയും പച്ചക്കറിയും മസാലപ്പൊടികളും, പിന്നെ അത്യാവശ്യം ചെലവിനുള്ള  ചില്ലറ പൈസയും രാമയ്യയുടെ കൊണ്ട്രാക്ടറുടെ ഫോണിൽ നിന്ന് (അന്ന് മൊബൈൽ ഫോൺ എല്ലാരുടെ കയ്യിലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല) നാട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാനുള്ള കാർഡും, പിന്നെ ഒരു ലെറ്റർപാഡും കവറും അയാൾക്ക്
കൊടുത്തയച്ചു. ഒപ്പം ഒരു എഴുത്തും.
'രാമയ്യയുടെ കൈവശം നാട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാനുള്ള കാർഡ് ഏല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അയാൾ കൊണ്ട്രാക്ടറുടെ ഫോണിൽ  വിളിക്കാനുള്ള സൗകര്യം ചെയ്തുതരും. പേടിക്കണ്ട അറബി അടുത്ത ദിവസം തന്നെ വരുമായിരിക്കും. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ എഴുത്തു കൊടുത്തയക്കുക. ധൈര്യമായിരിക്കുക'

അന്ന് വൈകുന്നേരം പണി കഴിഞ്ഞുവരുമ്പോൾ രാമയ്യയുടെ കയ്യിൽ അയാൾ കൊടുത്തയച്ച കത്തുണ്ടായിരുന്നു. എരുമേലി സ്വദേശിയാണയാൾ. പേര് ഷാനവാസ്. പേടിച്ചും പരിഭ്രമിച്ചും കരഞ്ഞു തളർന്ന ഉമ്മയേയും ബാപ്പയെയും വിളിച്ചു  സംസാരിച്ചതിന്റെ ആഹ്ലാദമുണ്ടായിരുന്നു ആ എഴുത്തിൽ. ഏറെ നാളിന് ശേഷം ഊണ് കഴിച്ചതിന്റെ സംതൃപ്തിയും. അയാളുടെ കരച്ചിലും പേടിയും മാറിയതിന്റെ സന്തോഷം  രാമയ്യയും പങ്കുവെച്ചു.

പിറ്റേദിവസം രാമയ്യ വരുമ്പോഴും  ഷാനവാസ് കൊടുത്തയച്ച കത്തുണ്ടായിരുന്നു. അരിയും സാധനങ്ങളും കിടക്കയും പുതപ്പുമൊക്കെയായി അറബി വന്ന സന്തോഷമായിരുന്നു കത്തിൽ.  അയാൾ അടിയന്തിരമായി എങ്ങോട്ടോ പോയതായിരുന്നു. ആൾ കുഴപ്പക്കാരനല്ല. ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി. ഷാനവാസ് എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങളിലൂടെയെങ്കിലും, ഈ അപരിചിതമായ ദേശത്ത്  മലയാളത്തിന്റെ  ഒരു ചേർത്തുപിടിക്കൽ അയാൾക്ക് ഉറ്റവർ ആരോ  ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ നൽകിയിരിക്കാം.

ഇടക്കിടെ കത്തുകളും മറുപടിയുമായി എനിക്കും ഷാനവാസിനും ഇടയിൽ നല്ലൊരു സൗഹാർദ്ദമോ സഹോദര്യമോ  രൂപപ്പെട്ടു. ഷാനവാസിന്റെ എരുമേലിയിലെ വീടും വീട്ടുകാരും എനിക്ക് പരിചിതരായി. ബാപ്പയും ഉമ്മയും ജ്യേഷ്ഠനും അടങ്ങിയ കുടുംബം. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ സ്വപ്നങ്ങൾ.....

വേനൽക്കാലത്തെ രാത്രിയിരുട്ടുവീണ മരുഭൂമിയിൽ ഒറ്റക്കിരുന്ന്,   ഉറ്റവർക്ക് തണലായി മാറുന്ന കാലത്തെ കുറിച്ച് നെയ്യുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ ഷാനവാസിന്റെ കത്തുകളിൽ നിറഞ്ഞു. ഗൾഫുകാരന്റെ പത്രാസിൽ നാട്ടിൽ ചെന്നിറങ്ങുന്നത്.... പ്രിയപ്പെട്ടവർ സ്നേഹ വത്സല്യങ്ങളോടെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നത്.....

ഏറെ പഠിപ്പില്ലാത്ത, നാടുവിട്ടു പരിചയമില്ലാത്ത ആ നാട്ടുമ്പുറക്കാരന്, കഫീലിനോടൊപ്പം  മെഡിക്കലിനും   ഫിംഗർ എടുക്കാനും പോയപ്പോൾ കണ്ട വാഹനങ്ങളും നിരത്തും പലഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന മനുഷ്യരും ഉള്ളിലുണ്ടാക്കിയ അത്ഭുതവും, ഒരു പുലർച്ചെ ആജാനുബാഹു ആയ ഒരു അറബിപ്പയ്യൻ റൂമിലേക്ക് കയറി വന്നു സിഗരറ്റ് ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു മർദിച്ചതും ഒക്കെ പുതിയ അനുഭങ്ങളായിരുന്നു. സങ്കൽപ്പത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഗൾഫിന്റെ ചിത്രത്തിൽ നിന്നും വിപരീതമായ ഒരു ലോകത്താണ് എത്തിപ്പെട്ടതെങ്കിലും, തളരാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കാനും മോഹങ്ങൾ യാഥാർഥ്യമാക്കുവാനും കഴിയുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു ഷാനവാസിന്റെ വാക്കുകളിൽ.

അതിനിടെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ ഡ്രൈവറായി ഒരു മലയാളി എത്തിയതോടെ ഷാനവാസിന് മിണ്ടാനും പറയാനും ആളായി. എന്നാലും കത്തുകൾ മുടക്കിയില്ല. ആദ്യ ശമ്പളം കിട്ടി നാട്ടിൽ അയച്ചതും വീട്ടുകാരെ വിളിച്ചതും അങ്ങനെ എല്ലാ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു  സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ഉറ്റ ഒരാളോട് എന്ന പോലെ ഷാനവാസ് എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ഒരിക്കൽ പോലും നേരിൽ കാണാതെ, എഴുത്തിലൂടെ മാത്രം ഉണ്ടായ ബന്ധത്തിന്റെ  ഇഴയടുപ്പം......

ആയിടെ ഞാൻ  മൊബൈൽ ഫോൺ വാങ്ങുകയും നമ്പർ അറിയിച്ചു കൊടുക്കുകയും  ചെയ്‌തെങ്കിലും  വിളിക്കാൻ ഷാനവാസിന് ഫോണുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാമയ്യക്ക്  അവിടത്തെ പണി അവസാനിച്ചതോടെ ഞങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള കത്തെഴുത്തും  നിന്നു. അടുത്ത മാസത്തോടെ വീടുപണി തീരുമെന്നും, അത് കഴിഞ്ഞാൽ പുറത്തുപോയി ജോലി  ചെയ്തോളാൻ അറബി സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നുമുള്ള  സന്തോഷ വർത്തമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു അവസാന കത്തിൽ. എന്നെങ്കിലും ഒരിയ്ക്കൽ നേരിൽ കാണാം എന്ന പ്രതീക്ഷയും.

മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കടയിലെ തിരക്ക് പിടിച്ചൊരു വൈകുന്നേരം അപരിചിതമായൊരു ലാൻഡ് ഫോൺ നമ്പറിൽ നിന്നും  വന്ന ഒരു കോൾ, കുറഞ്ഞ നേരത്തെ ഇടവേളയിൽ വീണ്ടും രണ്ടുവട്ടം  ഫോൺ ബെല്ലടിഞ്ഞെങ്കിലും എടുത്തു സംസാരിക്കാൻ പറ്റിയൊരു സാഹചര്യം അല്ലാത്തതിനാൽ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ്  അങ്ങോട്ട്  വിളിക്കാം എന്നു വെച്ചു.

തിരക്ക് കഴിയുമ്പോൾ  അര മണിക്കൂറെങ്കിലും വൈകിയിരുന്നു. നേരത്തെ വന്ന നമ്പറിലേക്ക് തിരിച്ചു വിളിച്ചന്വേഷിച്ചപ്പോൾ  അപ്പുറത്ത് ഫോണെടുത്ത ആൾ  പറഞ്ഞു.
"അയാള് പോയല്ലോ........ ഇതൊരു 'ബഖാല'*യാണ്......ഇത്ര നേരവും അയാൾ ഇവിടെ നിന്നിരുന്നു. തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നതും കാത്ത്. ഇപ്പൊ അങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങിയതേ ഉള്ളൂ.."
"പേരെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ ആരാണ് എന്ന്..."
"ഷാനവാസ് എന്നാണെന്ന് തോന്നുന്നു...... എന്തോ നല്ല ടെൻഷൻ പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു....അതുകൊണ്ട് അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല..........ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു സാധുവിനെപ്പോലെ..."

എന്ത് പറയാൻ വേണ്ടിയായിരിക്കും ഷാനവാസ് ഏറെക്കാലത്തിന് ശേഷം എന്നെ വിളിച്ചതും,  തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നതും കാത്ത്  അത്രനേരം നിന്നതും.....

പിന്നീടൊരിക്കലും ഷാനവാസ്  വിളിച്ചിട്ടില്ല. അയാളിപ്പോഴും കുവൈത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടോ. നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയോ......അറിഞ്ഞുകൂടാ.

നീണ്ട പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും നേരിൽ കാണാത്ത ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാത്ത ഒരു   സൗഹൃദത്തിന്റെ ഓർമ്മ. ഇങ്ങനെ ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങൾ കൂടിയാണല്ലോ പ്രവാസം.
(നജീബ് മൂടാടി)
_____________
*ബഖാല= ഗ്രോസറി
ഏഷ്യാനെറ്റ് ഓണ്ലൈന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്

ഗള്‍ഫ് വരന്‍

 “...അബുദാബിക്കാരന്‍ പുതുമണവാളന്‍ നിക്കാഹിനൊരുങ്ങി ബരും

ഓന്‍ ബിളിക്കുമ്പ പറന്നു വരും..”

എഴുപതുകളുടെ ഒടുവില്‍ ഇറങ്ങിയ ‘അങ്ങാടി’ സിനിമയിലെ ഈ പാട്ടുവരികള്‍ പറയുന്നത് അന്ന് കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും മുന്തിയ ‘പുതിയാപ്പിള’യെ കുറിച്ച് കൂടിയാണ്. പേര്‍ഷ്യക്കാരന്‍ എന്ന് ഏറെ പത്രാസോടെ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഗള്‍ഫുകാരന്‍ ശുജായിയെ കുറിച്ച്. അവിവാഹിതനായ ഒരു ഗള്‍ഫുകാരന്‍ നാട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ അവനെ മകള്‍ക്ക് വരനായി ആയി കിട്ടാന്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ പിതാക്കന്മാരും ബന്ധുക്കളും വീട്ടില്‍ കയറി ഇറങ്ങി ‘കോണിക്കലെ മണ്ണ്’ തീരുന്ന കാലം. കുടുംബവും തറവാടും നോക്കാതെ, പഠിപ്പും പത്രാസും നോക്കാതെ അറബിനാട്ടില്‍ നിന്നും പൊന്നും പണവും വാരി വന്ന, അത്തറിന്‍റെ മണമുള്ള പുതിയാപ്പിളക്ക് വേണ്ടി ക്യൂ നിന്ന കാലം.

അങ്ങനെ ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് ഗള്‍ഫ് പ്രവാസികളിലെ  പുതിയ തലമുറക്ക് അതിശയമായിരിക്കും. കാരണം വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി ആശിച്ചു മോഹിച്ചു നാട്ടിലെത്തി, ആറുമാസം നിന്ന്, ഒരുപാട് പെണ്ണ് കാണല്‍ നടത്തിയിട്ടും കല്യാണം ശരിയാകാതെ നിരാശരായി തിരിച്ചെത്തുന്ന ചെറുപ്പക്കാര്‍ ഗള്‍ഫില്‍ ഇന്ന് ഏറെയാണല്ലോ. പുറം ലോകം അറിയാത്ത കുറെ സങ്കടയൌവ്വനങ്ങള്‍.

‘പത്തേമാരി’  കാലത്തെ  പോലെ കുടുംബം എന്ന വലിയൊരു ഭാരം തലയിലേറ്റി മരുഭൂമിയില്‍ ചോര നീരാക്കി ഉറ്റവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നതില്‍ സംതൃപ്തി  കണ്ടെത്തിയ പഴയകാല ‘പേര്‍ഷ്യക്കാര’നില്‍   നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തനാണ് പുതിയ കാല ഗള്‍ഫ് പ്രവാസി.

അക്ഷരാഭ്യാസം പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന പഴയ ‘സഫറുകാരനി’ല്‍ നിന്ന് മാറി, ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസം നേടി മികച്ച ശമ്പളവും മറ്റ് ആനുകൂല്യങ്ങളും സൌകര്യവും ഉള്ള തൊഴിലുകളിലേക്കാണ് ന്യൂ ജനറേഷന്‍ ചെറുപ്പക്കാരില്‍ ഒരു വിഭാഗം എത്തിപ്പെടുന്നത്.

പഴയ അറബി വീടുകളിലെ, മുറികള്‍ പകുത്തും മേലെ തകര ഷെഡ്‌ കെട്ടിയും ഉണ്ടാക്കിയ ഇടുങ്ങിയ റൂമുകളില്‍ ഇരട്ട നില ഇരുമ്പു കട്ടിലുകളില്‍ ഉറങ്ങിയും,  ഊഴമിട്ട്‌ ഉണ്ടാക്കി, പഴയ പത്രക്കടലാസ് വിരിച്ച് ചെമ്പും പാത്രങ്ങളും നിരത്തി ഭക്ഷണം കഴിച്ചും ജീവിച്ച ഒരു തലമുറയില്‍ നിന്ന്,  കമ്പനി വക മുന്തിയ ഫ്ലാറ്റുകളിലും വില്ലകളിലും കഴിയുന്ന, നിലവാരമുള്ള ഹോട്ടലുകളില്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന, സ്വന്തമായി വാഹനമുള്ള, ഗള്‍ഫിന്‍റെ അരക്ഷിതത്വം അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത, പണി അന്വേഷിച്ചും ഇക്കാമയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഉത്കണ്ഠപ്പെട്ടും കഫീലിനെ തേടിയും  കാലം കഴിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത ഭാഗ്യവാന്മാരുടെ തലമുറ. ഇങ്ങനെ ‘ജീവിക്കുന്ന’ ചെറുപ്പക്കാരാണ് പുതുതലമുറ ഗള്‍ഫ് പ്രവാസി. യാത്രകളും പാര്‍ട്ടികളുമായി അവര്‍ ഗള്‍ഫിലും  ആഘോഷിച്ചു കഴിയുന്നു.

നാട്ടില്‍ മുസ്ലിംപെണ്‍കുട്ടികള്‍ പഴയകാലത്തെ അപേക്ഷിച്ച് ഭൌതിക വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത്‌ വളരെ മുന്നിലാണ്. വിജയത്തിളക്കങ്ങളുടെ പട്ടികയില്‍ തട്ടമിട്ട പെണ്മുഖങ്ങള്‍ ഏറിയിരിക്കുന്നു. അവര്‍ക്ക് ലക്ഷ്യബോധമുണ്ട്. പുറത്തുപോയും  പഠിക്കാമെന്നുള്ള തന്റേടവും, പഠിച്ച്‌ ഉയരാമെന്നും ജോലി ചെയ്ത് ജീവിക്കാമെന്നും ഉള്ള  ആത്മവിശ്വാസവും. പഠനത്തോടൊപ്പം വായിച്ചും നിരീക്ഷിച്ചും അറിവുകള്‍ നേടിയും, സാഹിത്യവും സിനിമയും സാമൂഹ്യവും രാഷ്ട്രീയവുമായി സംവാദങ്ങളും  ചര്‍ച്ചകളും  നടത്തിയും,  സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കും സാന്ത്വന/ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കും സമയം കണ്ടെത്തിയും അവള്‍ ഏറെ മുന്നോട്ടു പോയിരിക്കുന്നു.

അവള്‍ ജീവിതപങ്കാളിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഇതേ കുറിച്ചൊക്കെ ധാരണയുള്ള ഒരു പുരുഷനെയാണ്. മാസാമാസം ചെലവിന് അയച്ചുകൊടുക്കുകയും ഒന്നോരണ്ടോ വര്‍ഷത്തില്‍ എണ്ണിച്ചുട്ട അവധിക്ക് നാട്ടില്‍ വരികയും ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ അല്ല. തന്‍റെ വ്യക്തിത്വത്തെ അംഗീകരിക്കാനും മനസ്സിലാക്കാനും താങ്ങായി കൂടെ നില്‍ക്കാനും കഴിയുന്ന പ്രിയതമനെ.

മാന്യമായ ജോലിയും വിദ്യാഭ്യാസവും തരക്കേടില്ലാത്ത ശമ്പളവും സൌകര്യവും ഉള്ള ഗള്‍ഫുകാര്‍ക്ക് നാട്ടിലെ വിവാഹ കമ്പോളത്തില്‍ ഡിമാന്‍ഡ് ഉണ്ട്. ഫാമിലി സ്റ്റാറ്റസ് ഉള്ള ജോലി ആയതു കൊണ്ട്  വിവാഹം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ വധുവിനെയും ഒപ്പം കൂട്ടാം എന്നതാണ് ഇവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം. വിരഹത്തിന്‍റെ കത്തുപാട്ടും കേട്ട് കാലം കഴിച്ച ഒരു തലമുറക്ക് സങ്കല്‍പിക്കാന്‍ പോലും കഴിയാതിരുന്ന ഭാഗ്യം.

എന്നാല്‍ ഇപ്പറഞ്ഞ സൌഭാഗ്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത,  പഴയകാല ഗള്‍ഫ് പ്രവാസികള്‍ക്ക് സമാനമായി ജീവിക്കുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗം ചെറുപ്പക്കാര്‍ ഇപ്പോഴും ഗള്‍ഫിലുണ്ട്. ഫേസ്ബുക്കിലെ ആഘോഷചിത്രങ്ങളില്‍ നാം കാണാത്തവര്‍. ഹോട്ടലുകളിലോ ഗ്രോസറികളിലോ നിര്‍മ്മാണ മേഖലകളിലോ ജോലി ചെയ്തു കഴിയുന്നവര്‍. ഏതെങ്കിലും കമ്പനികളിലോ അറബി വീടുകളിലോ ഡ്രൈവറായി അന്നം കണ്ടെത്തുന്നവര്‍.

അവിദഗ്ദ തൊഴിലാളികള്‍ എന്ന് ഓമനപ്പേരില്‍ വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഇവരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ജീവിത ചുറ്റുപാട് കാരണമോ ഉഴപ്പുകൊണ്ടോ പാതിവഴിയിൽ പഠനം അവസാനിപ്പിച്ചവരാണ്. പത്താംതരം  കഴിയാത്തതിനാൽ ഇമിഗ്രേഷനിൽ 'ചവിട്ടിക്കയറ്റലി'ലൂടെ വന്നവർ പോലും ഇവരിൽ ധാരാളം. പിതാവ് പ്രവാസി ആയതിനാല്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ആളില്ല എന്ന ധൈര്യത്തില്‍ പഠനകാലം മൊബൈലും ബൈക്കും കൂട്ടുകാരും സിനിമയും ടൂറും ആയി ആഘോഷിച്ചവരും ഈ  കൂട്ടരില്‍ ഏറെയുണ്ട്. യോഗ്യത ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാലും അവസരങ്ങൾ ഏറെ ഉള്ളതിനാലും മേല്‍പറഞ്ഞ തൊഴിൽ മേഖലകളിൽ ആണ് ഇവർ അധികവും എത്തിപ്പെടുക. തരക്കേടില്ലാത്ത ശമ്പളവും ചെലവും താമസവും ഒക്കെ ഒത്തു പോകുന്നതിനാൽ അവധി ദിനങ്ങൾ ഇല്ലായെങ്കിലും, ജോലി സമയം ഏറെയെങ്കിലും ഈ തൊഴിലുകളിൽ അവര്‍ തൃപ്തരാണ്. പുറം ചെലവുകൾ കുറവായതുകൊണ്ടു തന്നെ എന്തെങ്കിലും മിച്ചം പിടിക്കാൻ സാധിക്കും എന്ന ആശ്വാസവുമുണ്ട്.

വയസ്സ് ഇരുപത്തിയഞ്ചൊക്കെ കഴിയുമ്പോഴാണ് ഇവർ  ഗൾഫിൽ എത്തുന്നത്. പണിയൊക്കെ തേടിപ്പിടിച്ച് മൂന്നോ നാലോ കൊല്ലം ജോലി ചെയ്ത് കടങ്ങൾ വീട്ടുകയും ചെറിയൊരു സമ്പാദ്യമൊക്കെ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്‌താൽ(അല്ലെങ്കിൽ അത്യാവശ്യം തിരിമറിക്ക് പറ്റിയ കൂട്ടുകാർ എങ്കിലും ഉണ്ടായാൽ) ഏതൊരു പ്രവാസിയേയും പോലെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ആദ്യയാത്ര അവനും സ്വപ്‌നം കാണാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ഒരു സ്ഥിരം  ജോലിയും വരുമാനവും നൽകുന്ന സ്വാസ്ഥ്യത്തില്‍,   ഏറെക്കാലമായി ഒറ്റക്ക് തുഴയുന്ന ജീവിതത്തോണിയിലേക്ക് ഒരു കൂട്ട് കൊതിക്കും. ഉള്ളിലൊരു ഇണക്കിളിയുടെ ചിറകടിയൊച്ച മെല്ലെ മെല്ലെ ഉണരും...തനിക്കായി കാത്തിരിക്കാൻ സ്നേഹിക്കാൻ സന്തോഷവും സങ്കടവും പങ്കുവെക്കാൻ ഒരു ജീവിതപങ്കാളി......ചിരിക്കുമ്പോൾ നക്ഷത്രങ്ങൾ വിരിയുന്ന കണ്ണുകളുമായി ഒരു പെണ്‍കുട്ടി.

പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കുള്ള സമ്മാനങ്ങൾ നിറച്ച പെട്ടിയിൽ ഭാവിവധുവിനായി  പെണ്ണുകാണാൻ പോകുമ്പോൾ കൊടുക്കാനുള്ള മിട്ടായിയും മൊബൈലും മുതൽ മുടിപ്പിന്നും അടിയുടുപ്പും വരെയുള്ള കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു  സന്തോഷങ്ങളും സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

നാട്ടിലേക്കുള്ള ആദ്യ യാത്രയിൽ വെണ്മേഘങ്ങൾ പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലെ ഓഴുകുന്ന  ആകാശനിശബ്ദതയിൽ, സുഖനിദ്രയിലാണ്ട  അനേകം യാത്രക്കാർക്കിടയിൽ  ഉറക്കം വരാതെ ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിൽ എന്ന പോലെ അവൻ സ്വപ്നം നെയ്യാൻ തുടങ്ങും.

പെണ്ണുകാണലിന്‍റെ  പരിഭ്രമവും നാണം പുരണ്ട നോട്ടവും ചിരിയുമായി ഒരുവൾ..... ഇഷ്ടമറിയിക്കുമ്പോൾ വിടരുന്ന മുഖം. പിന്നെ വിവാഹം വരെ കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ നാളുകൾ. മൊബൈലിൽ നീളുന്ന സല്ലാപങ്ങൾ. പ്രിയപ്പെട്ടവൾ തന്‍റെതായി തീരുന്ന ദിവസമെണ്ണിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്. വീട്ടുകാരോടൊപ്പം  വിവാഹത്തിനായുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ. ബന്ധുക്കളും സ്വന്തക്കാരും നാട്ടുകാരും ഒക്കെ ചേർന്ന് ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ വിവാഹാഘോഷം..... വധുവിന്‍റെ വീട്ടിലേക്ക് പുതിയാപ്പിള പകിട്ടോടെ കയറിചെല്ലുന്നത്. പന്തലിൽ പുതുമണവാളനെ കാണാന്‍ ആളുകള്‍തിക്കിത്തിരക്കുന്നത്.

സിനിമകളിലൂടെ പാട്ടുകളിലൂടെ കൂട്ടുകാരുടെ വർത്തമാനങ്ങളിലൂടെ മാത്രം അറിഞ്ഞ ആദ്യരാത്രിയെ കുറിച്ചുള്ള ചിത്രം. മരുഭൂമിയില്‍ തൊഴില്‍ചെയ്തു തഴമ്പിച്ച കൈയിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു പിടിക്കുന്ന മൃദുലമായ കൈ. നിനക്ക് ഞാനും എനിക്ക് നീയുമെന്ന ആശ്ലേഷണത്തിലലിഞ്ഞ്...

രാജകുമാരിയെയും കൊണ്ട് കുതിരപ്പുറത്ത്‌ കുതിക്കുന്ന രാജകുമാരനെപ്പോലെ ബൈക്കിനു പിറകില്‍ അവളുമൊത്തുള്ള യാത്രകള്‍. വിസ്മയവും ആദരവും കുസൃതിയും നിറയുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകള്‍. നോക്കൂ ഇതാണ് എന്‍റെ പുരുഷന്‍ എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ വിളിച്ചു പറയുന്ന അവളുടെ മുഖം. ബന്ധുവീടുകളിലെ വിരുന്നുകള്‍ക്കും  സന്ദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ അടുത്ത് കിട്ടാത്തതിന്‍റെ പരിഭവം. തങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള ലോകം തീര്‍ക്കാനുള്ള ഹണിമൂണ്‍ ട്രിപ്പ്....പറന്നു പോകുന്ന ദിവസങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ വിരഹവേദനയുടെ കരള്‍ മുറിക്കുന്ന നോവോടെയുള്ള യാത്രപറച്ചില്‍...

മരുക്കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടുമടുത്ത കണ്ണിനു കുളിര്‍മ്മയായി നാടിന്‍റെ പച്ചപ്പിലേക്ക് വിമാനം ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ മുതല്‍ കണ്ട കിനാവുകള്‍ നേരാകാന്‍ പോവുന്നതിന്‍റെ  ആഹ്ലാദം കൂടിയാണ് ഉള്ളില്‍. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹ സാമീപ്യത്തിലും വാത്സല്യത്തിലും ഉള്ള് നിറയുമ്പോഴും കൊതിക്കുന്നുണ്ട് തനിക്കായി കണ്ടുവെച്ച പെണ്ണിനെ കുറിച്ചുള്ള വര്‍ത്തമാനം കേള്‍ക്കാന്‍.

“ഇനീപ്പം ഒരു പെണ്ണ് നോക്കണല്ലോ........ പഴേ പോലെ ഒന്നുമല്ല .....പെങ്കുട്ട്യേക്ക് അത്രേം ഡിമാന്റാ........മുമ്പത്തെപ്പോലെ സാദാ ഗള്‍ഫുകാരെയൊന്നും ആര്‍ക്കും വല്യ താല്‍പര്യല്ല..”

ഉപ്പയോ അമ്മാവന്മാരോ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പറയുന്നത് നാട്ടിലെ ഇന്നത്തെ  അവസ്ഥയാണ് എന്ന് ഏറെ വൈകാതെ മനസ്സിലായി തുടങ്ങുന്നു. അത്യാവശ്യം കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളെയൊക്കെ സ്ത്രീധനം പോലും ചോദിക്കാതെ കെട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാന്‍ ആളുകളുണ്ട് നാട്ടില്‍. ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് വന്നവന്‍റെ പഠിപ്പും ജോലിയും പിന്നെ  ഫാമിലി സ്റ്റാറ്റസുമൊക്കെയാണ് ആദ്യം അന്വേഷിക്കുന്നത്.

എത്ര ഗതിയില്ലെങ്കിലും മക്കളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്ന, അവർക്കായി ജീവിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളാണ് ഇന്നേറെയും. പഠിപ്പും പണവും ഇല്ലെങ്കിലും മകൾ ഭർത്താവിനോടൊപ്പം  ജീവിക്കുന്നതാണ് അവർക്ക് താല്‍പര്യം.

നാട് മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ തല ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു നടക്കുന്ന പെൺകുട്ടികൾ. അക്ഷരങ്ങളുടെയും അറിവിന്റെയും ബലമില്ലാത്തവന്,  ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടും കാലത്തിന് അനുസരിച്ച മാറ്റവും ഇല്ലാത്തവന് വിവാഹം പോലും എളുപ്പമല്ല. ഒറ്റക്കാള വലിക്കുന്ന വണ്ടിയുടെ പിറകിൽ വെറുതെ തൂക്കിയിട്ടൊരു ചമയക്കാഴ്ച്ചയല്ല പെണ്ണ്.

ദാമ്പത്യത്തിലും കുടുംബജീവിതത്തിലും മക്കളുടെ ഭാവിയെ കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനങ്ങളിലും അവൾക്കും തുല്യ പങ്കുണ്ട്. മെഴുകുതിരിജീവിതത്തിലെ നിശബ്ദനായിക ആയിരിക്കാനും, വിരഹവേദനയും ശരീര കാമനകളും അടക്കിവെച്ച് രണ്ടോ മൂന്നോ വർഷത്തിലെ കുറഞ്ഞ നാളുകൾക്കായി എണ്ണിയെണ്ണി കാത്തിരിക്കാനും, ചുറ്റും ക്യാമറക്കണ്ണുമായി നടക്കുന്ന സദാചാര സംരക്ഷകരുടെ അമർത്തിമൂളൽ സഹിച്ചു ജീവിക്കാനും അവൾക്ക് മനസ്സില്ല.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ പഠിപ്പും ഫാമിലി സ്റ്റാറ്റസും ഇല്ലാത്ത ഒരു ഗള്‍ഫുകാരന്‍റെ ഭാര്യയാകാന്‍ പുതിയ തലമുറയിലെ പെണ്‍കുട്ടികളും  രക്ഷിതാക്കാളും വല്ലാതെ താല്‍പര്യപ്പെടുന്നില്ല.

ഇതൊന്നും ഇല്ലാത്തവന്‍ നാട്ടിലെത്തി ദിവസങ്ങള്‍ മാസങ്ങള്‍ക്ക് വഴിമാറുമ്പോള്‍  ബ്രോക്കര്‍മാരും ചില വേണ്ടപ്പെട്ടവരും ചെറുക്കന്‍റെ നിസ്സഹായ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി നന്നായി മുതലെടുക്കുന്നു. അയല്‍ നാട്ടിലേക്കും അയല്‍ജില്ലകളിലേക്കും നീളുന്ന അന്വേഷണത്തിനിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണ് കാണല്‍ ഒത്തുവന്നേക്കാം.

പെണ്ണ് കാണാന്‍ വേണ്ടി ചെല്ലുമ്പോള്‍ രക്ഷിതാക്കളോ ചിലപ്പോള്‍ കുട്ടി തന്നെയോ വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയും ജോലിയും ഫാമിലി സ്റ്റാറ്റസും ഒക്കെ  അന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍  നാവ് വരണ്ടുപോകുന്നു. പുതിയ കാലത്തെ പഠിപ്പുകളെ കുറിച്ചും കോഴ്സുകളെ കുറിച്ചും ഒരു ധാരണയും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് പഠനത്തെ കുറിച്ച് പെണ്‍കുട്ടിയോട് അങ്ങോട്ട്‌ ചോദിക്കാന്‍ തന്നെ പേടിയാണ്. പത്താം ക്ലാസ്സോ പ്ലസ് ടു വോ എങ്ങനെയോ തട്ടിമുട്ടി കടന്നവന് എന്തറിയാം പുതിയകാലത്തെ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ  കുറിച്ച്. കരിയറിനെ കുറിച്ച്. കാശ് കൊടുത്തു വാങ്ങിയ വീട്ടുവിസയില്‍ പുറത്തു പോയി പണിയെടുത്തു ജീവിക്കുന്നവന് എവിടെയാണ്  ഫാമിലി സ്റ്റാറ്റസ്. പുലരുന്നതിനും മണിക്കൂറുകള്‍ക്കു മുമ്പേ ബാത്ത്റൂമിന് മുന്നില്‍ വരി നില്‍ക്കുന്ന ‘ബാച്ചിലര്‍ പാര്‍ട്ടി’ ആണല്ലോ അവനും.

പെണ്ണുകാണല്‍ ചടങ്ങില്‍ ചായയും പലഹാരവും കഴിക്കുമ്പോള്‍ “മോന്‍റെ ജോലിക്ക്  കുടുംബത്തെ കൂടെ കൂട്ടാന്‍ കഴിയുമോ” എന്ന് ചോദിച്ച ആ പിതാവിനെ അറിയുമോ? പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ മരുഭൂമിയില്‍ വിരഹ വേദന സഹിച്ചു കഴിഞ്ഞവനാണ് അയാളും. പേര്‍ഷ്യക്കാരന്‍റെ പത്രാസില്‍, ആഘോഷമായി വന്ന ആദ്യ വരവില്‍ തന്നെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു മരുഭൂമിയിലേക്ക് പറന്നവന്‍. പത്താം ക്ലാസ്സില്‍  പഠിപ്പ് നിര്‍ത്തി കല്യാണപ്പെണ്ണായവളെ ഒന്ന് അടുത്ത് കിട്ടിയത് അപൂര്‍വ്വം. കൂട്ടുകുടുംബത്തിലെ ആള്‍ തിരക്കില്‍ ഒന്ന് ഓമനിക്കാനോ ചേര്‍ത്തു പിടിക്കാനോ കൊതിച്ചാലും കഴിയാതെ നോട്ടം കൊണ്ടും ചിരികൊണ്ടും ഒളിച്ചുകളിക്കേണ്ടി വന്നവന്‍. കൈക്കുടന്നയിലെ ജലം പോലെ ചോര്‍ന്നുപോകുന്ന ദിവസങ്ങളെ ചൊല്ലി രാത്രികളില്‍  കണ്ണീരുകൊണ്ട് നെഞ്ചു നനച്ചവളെ എങ്ങനെ സമാധാനിപ്പിക്കണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങിയവന്‍.

അക്ഷരമറിയാത്തതിന്‍റെ വേദന ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്നത്  തിരിച്ചു മരുഭൂമിയില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവളെ പിരിഞ്ഞ നോവും ഉള്ളിലെ തിളയ്ക്കുന്ന പ്രണയവും കത്തിലൂടെയെങ്കിലും പകര്‍ന്നു നല്‍കാനാവാത്തവന്‍റെ നിസ്സഹായത. ആരെ കൊണ്ടെങ്കിലും എഴുതിക്കുന്ന കത്തുകളില്‍ വീട്ടുവിശേഷങ്ങളും സുഖവിവരങ്ങളും മാത്രം ചോദിച്ച് അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്ന ഗതികേട്.........പഠിപ്പില്ലാത്തവന് കിട്ടാവുന്ന തൊഴിലിന്‍റെ അവസ്ഥ അയാള്‍ക്കറിയാം. കുടുംബഭാരം തീര്‍ത്ത് സ്വന്തമായി ജീവിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കാനാവാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ജീവിതാഹ്ലാദങ്ങളെ കുറിച്ചും.

മകളെ പെണ്ണ്കാണലിന് ഒരുക്കി ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെവി കൊടുത്ത്, അടുക്കളയില്‍ നെഞ്ചിടിപ്പോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുണ്ട്. കുട്ടിയുടെ ഉമ്മ. പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ ഏറ്റവും മിടുക്കിയായി പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ ഗള്‍ഫുകാരന്‍ പുതിയാപ്പിള എന്ന ‘മഹാഭാഗ്യ’ത്തിലേക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി പഠനം അവസാനിപ്പിച്ചു മണവാട്ടിയാകേണ്ടി വന്നവള്‍.

എമ്പാടും അംഗങ്ങളുള്ള ഒരു വീട്ടിന്‍റെ അടുക്കളയില്‍, തങ്ങളുടെ സൌഭാഗ്യങ്ങളെ തട്ടിപ്പറിക്കാന്‍ വന്നവള്‍ എന്ന മുറുമുറുപ്പുകളില്‍ ഒറ്റപെട്ടു നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നവള്‍. പ്രിയതമനെ കാണാന്‍ പോലും ഒളിച്ചും പാത്തും നേരം നോക്കേണ്ടി വന്നവള്‍. ജീവനായി ഉള്ളില്‍ അലിഞ്ഞുപോയവനെ കരളു പൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ ഓരോവട്ടവും മരുഭൂമിയിലേക്ക്  യാത്രയയച്ചവള്‍.

അടുക്കളയിലെ കരിയും പുകയും കണ്ണീരും നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തില്‍ വല്ലപ്പോഴും പാറിയെത്തുന്ന ഇളം നീല കത്തുകടലാസുകളില്‍ ആരോ കോറിയിട്ട നിര്‍ജ്ജീവാക്ഷരങ്ങളില്‍ വെറുതെ പ്രണയം തിരഞ്ഞവള്‍. ആണ്‍തുണയില്ലാതെ ബാങ്കുകളിലും സ്കൂളുകളിലും ഓഫീസുകളിലും ആശുപത്രികളിലും ഒറ്റക്ക് കയറി ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നവള്‍. കൂടെ പഠിച്ചവര്‍ അവിടെ മേശക്കപ്പുറത്തെ കസേരകളില്‍ ഇരുന്ന് ലോഗ്യം പുതുക്കി ചിരിച്ചപ്പോള്‍ ഏറ്റവും മിടുക്കിയായി പഠിച്ചിട്ടും എവിടെയും എത്താതെ പോയ തന്‍റെ ജീവിതം ഓര്‍ത്ത് തല കുനിഞ്ഞു പോയവള്‍. അവള്‍ക്കറിയാം വിരഹത്തിന്‍റെ കടുത്ത വേദനയും ഒറ്റപ്പെടലും പഠിപ്പില്ലാതെ പോയതിന്‍റെ ഗതികേടും. ആ ഒരു അനുഭവങ്ങളിലേക്ക് മകളെ  വലിച്ചെറിയരുത് എന്ന അവളുടെ ദൃഡനിശ്ചയമാണ് മകളെ നന്നായി പഠിപ്പിച്ചത്. ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞും അവളുടെ പഠനത്തിനു കൂട്ടിരുന്നത്.

പെണ്ണുകാണാന്‍ വന്ന ചെറുപ്പക്കാരനോട്‌ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കുറിച്ചും ജോലിയെ കുറിച്ചും ചോദിച്ച ആ പെണ്‍കുട്ടിക്കറിയാം  ഒരു സാദാ ഗള്‍ഫുകാരന്‍റെ എല്ലാ പ്രയാസങ്ങളും അരക്ഷിതമായ ജീവിതവും, വിവാഹം കഴിഞ്ഞും രണ്ടു നാടുകളിലായി വര്‍ഷങ്ങളോളം പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന പെണ്ണിന്‍റെ വിരഹവും ദുരിതവും നിസ്സഹായതയും. കുഞ്ഞുനാള്‍ മുതല്‍ ഇതൊക്കെ കണ്ടും കേട്ടും വളര്‍ന്നവള്‍ക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് ഒരു തീരുമാനം എടുക്കേണ്ട ഘട്ടത്തില്‍ നിശബ്ദയായി ഇരിക്കാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ.

അപൂര്‍വ്വമായി നടക്കുന്ന പെണ്ണുകാണലുകളും ഇങ്ങനെ അവസാനിച്ചു നിരാശരായി മടങ്ങേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളും സങ്കല്‍പങ്ങളുമൊക്കെ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നു. അന്വേഷണങ്ങളും പെണ്ണുകാണലുകളും ഏറെ നടന്നിട്ടും സംബന്ധം ഒന്നും ശരിയായില്ല എന്നത് എന്തോ പോരായ്മയായി കുശുകുശുക്കപ്പെടുന്നു.

മൂന്നാലുകൊല്ലത്തെ മരുഭൂ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നാടിൻറെ പച്ചപ്പിലേക്ക് തിരിച്ചു പോന്നവന്റെ ആഹ്ലാദം നിലച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. വീട്ടുകാരുടെ വേവലാതിക്കും കൂട്ടുകാരുടെ പരിഹാസത്തിനും നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ നിശബ്ദനായി ഉള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞ്.... അർഹതയില്ലാത്ത ഒരിടത്തു വന്നുപെട്ട പോലെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചുപോകാന്‍ തിടുക്കപെടുന്നു.

കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെ വെറും പകല്‍ക്കിനാവുകള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ തിരിച്ചു പോകാന്‍ വീണ്ടും പെട്ടിയൊരുക്കുമ്പോള്‍,  ജീവിതസഖിക്കായി വാങ്ങി കരുതിവെച്ച സമ്മാനങ്ങൾ പെട്ടിയില്‍ നിന്ന് തന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന പോലെ.....

ചേര്‍ത്ത് പുണരാന്‍, കണ്ണീരോടെ യാത്രയാക്കാന്‍, വര്‍ഷങ്ങളോളം തന്‍റെ ആരുമല്ലാതെ കുറഞ്ഞ നാള് കൊണ്ട് തന്‍റെ എല്ലമെല്ലാമായി മാറുന്ന ഒരു പെണ്ണില്ലാതെ തിരിച്ചുപോക്ക്.

തിരികെ എയർപോർട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ നിരത്തിനെ കളിക്കളമാക്കി, മൂന്നുപേർ കയറിയ ബൈക്കിൽ ഇരമ്പിപ്പായുന്ന യൗവ്വനം. ക്‌ളാസ് കട്ട് ചെയ്തു മാളിൽ  സിനിമ കാണാനുള്ള കുതിപ്പ്. പാകമെത്തും മുമ്പ് വസന്തം എത്തിപ്പിടിക്കുന്നവരുടെ ആഘോഷം. വഴിയോരക്കാഴ്ചകളിൽ മയങ്ങി ലക്‌ഷ്യം മറന്നുപോയവരിൽ തെളിയുന്ന സെൽഫി തന്റേതു  തന്നെയാണല്ലോ എന്ന് അയാള്‍ നെടുവീര്‍പ്പിടും..

വിമാനം ഉയരുമ്പോൾ  ജാലകക്കാഴ്ചയിൽ,  മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ തന്നെ  ആഹ്ലാദിപ്പിച്ച പച്ചപ്പ് അകന്നകന്നു പോകുന്നത് നിസ്സംഗനായി നോക്കിയിരിക്കും.

.......................................

         

ആദ്യ വിമാനയാത്രയുടെ അമ്പരപ്പും കൌതുകവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന നവവധുവിനെ  ചേര്‍ത്തു പിടിച്ച്  ആഹ്ലാദവനായ മറ്റൊരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ അപ്പുറത്തെ സീറ്റില്‍ എവിടെയോ ഉണ്ടാകും.

സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും വിരഹവും കണ്ണീരുമായി പച്ചപ്പില്‍ നിന്നും മരുഭൂമിയിലേക്കുള്ള വിമാനം പറന്നുയരും.

---------------

( 16.04.2016 ഗള്‍ഫ് മാധ്യമം ‘ചെപ്പി’ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

സഹ്റ

‘ശൂഫ്........ഇന്ത അറഫ് .... ഫീ മുബാഹിസ്*’
മുഖത്ത് ഒരു മുതിര്‍ന്നയാളുടെ ഗൌരവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് സഹ്റ  എന്നോട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി സ്വകാര്യം പോലെ പറഞ്ഞു. 
‘ഇന്ത കോഫ്**’ അവളുടെ ഗൌരവം കണ്ട് എനിക്ക് തമാശ തോന്നി.
‘ലാ.......അന മാഫി കോഫ്........അന മാമ കോഫ്***
’
വെയില്‍ ചാഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും ജൂണിലെ സൂര്യന്‍റെ കത്തുന്ന ചൂട് വല്ലാതെ കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. മസ്ജിദിനു മുന്നിലെ കെട്ടിടത്തിനു ചുവട്ടില്‍ കൂളറിനടുത്ത് പതിവുപോലെ സഹ്റയുടെ ഉമ്മയെയും  അനുജനെയും  കണ്ടില്ല. അവള്‍ പറഞ്ഞപോലെ രഹസ്യപ്പോലീസിനെ പേടിച്ചിട്ടാവും.

സഹ്റ എന്ന എട്ടുവയസ്സുകാരിയും  കുഞ്ഞനുജന്‍ അലിയും അവളുടെ ഉമ്മയോടൊപ്പം സിറിയയില്‍ നിന്ന് കുവൈത്തിലേക്ക് ഓടിപ്പോന്നതാണ്.    ആഴ്ചയിലൊരിക്കല്‍ വൈകീട്ട് എന്‍റെ കടയുടെ അടുത്തുള്ള  മസ്ജിദിനു  മുന്നില്‍ ഭിക്ഷ യാചിക്കാനാണ് അവളുടെ ഉമ്മ വരുന്നത്. ആ സമയത്തൊക്കെ അവളും അനുജനും പള്ളിമുറ്റത്തിരുന്നു കളിക്കുന്നത് കാണാം. 

സഹ്റ കടയില്‍ വന്നാല്‍  വലിയ അടുപ്പത്തോടെ കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ പറയും. ‘അന സൂരിയ്യ’ എന്ന് അവള്‍ വളരെ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരു രസമുണ്ട്. .... മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രവും പാറിപ്പറന്ന മുടിയും.... ....ആകെ കോലം കെട്ട രൂപത്തില്‍ ആണ് അവള്‍ എപ്പോഴുമെങ്കിലും കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണും ചിരിയും വാതോരാതെ വര്‍ത്തമാനവും കൊണ്ട് അവള്‍ അതേപ്രായത്തിലുള്ള എന്‍റെ ഖദീജമോളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും. 

ഖദീജമോള്‍ സ്കൂള്‍ തുറന്നതിന്‍റെ ഹരത്തില്‍ ആണ്. പുതിയ ക്ലാസ്സും പുതിയ ടീച്ചറും പുതിയ പുസ്തകങ്ങളും...... നിത്യവും  വിളിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് എമ്പാടും പറയുവാനുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വരെ സ്കൂള്‍ പൂട്ടിയതിനാല്‍ പറയാന്‍  വിശേഷങ്ങള്‍ ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു. കാക്കയോടും അണ്ണാറക്കണ്ണനോടും പൂച്ചയോടും ചെമ്പരത്തിച്ചെടിയില്‍ വന്നിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിക്കിളികളോടും കഥപറഞ്ഞതും  അടുക്കളയില്‍ ഉമ്മയുടെ സഹായിച്ചതും .... വീട്ടിനടുത്തുള്ള കടയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി  മിട്ടായി  വാങ്ങി വന്നതും....... അങ്ങനെ ഒരുപാട് വിശേഷങ്ങള്‍. വീടാണ് അവളുടെ ആഹ്ലാദ ലോകം. 

സഹ്റയുടെ ബാബ ഇപ്പോഴും സിറിയയില്‍ ആണ്. അയാളുടെ കാലിന് വെടിയേറ്റിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് അവള്‍ പറഞ്ഞത്. അയാള്‍ പട്ടാളക്കാരനോ തീവ്രവാദിയോ വിപ്ലവകാരിയോ..... അറിഞ്ഞുകൂടാ. കലാപവും അഭ്യന്തര യുദ്ധവും കാരണം പിറന്ന നാട്ടില്‍  നിന്ന് ഓടിപ്പോന്ന ആ കുഞ്ഞിനോട്  ഒന്നും ചോദിച്ചറിയാന്‍ തോന്നാറില്ല. 

ഏതോ ചിലരുടെ  അധികാര മോഹം മൂലം, സ്വാര്‍ഥത കാരണം മതത്തിന്‍റെ പേരില്‍ നിറത്തിന്‍റെ പേരില്‍ ഭാഷയുടെ പേരില്‍  ആരോ വരച്ചു വെച്ച അതിര്‍ത്തിയുടെ പേരില്‍ വീടും നാടും വിട്ട് ഓടിപ്പോകേണ്ടി വരുന്ന നിരപരാധികളായ മനുഷ്യര്‍. ആഭ്യന്തര യുദ്ധങ്ങളും കലാപങ്ങളും തകര്‍ത്തുകളയുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍. പിറന്ന നാട്ടില്‍ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ ബന്ധുക്കളും അയല്‍ക്കാരും കൂട്ടുകാരുമായി ആഹ്ലാദത്തോടെ ജീവിച്ച മനുഷ്യരാണ് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ചിതറിത്തെറിച്ച് എല്ലാം വിട്ടെറിഞ്ഞ്‌ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഓടിപ്പോകേണ്ടി വരുന്നത്. ഏറ്റവും ദുരിതം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും...  ജീവിക്കാന്‍ ഗതിയില്ലാതെ  പിച്ചയെടുക്കേണ്ടി വരുന്നതും, ചിലപ്പോള്‍ ശരീരം വില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നതും .......... യുവാക്കളുടെ ചോരയിലും വിധവകളുടെയും അനാഥമക്കളുടെയും കണ്ണീരിലും അധികാരക്കസേര ഉറപ്പിക്കുന്ന പരിഷ്കൃത മനുഷ്യന്‍റെ കാലം!.....

സഹ്റയും സിറിയയിലെ ഏതോ ഗ്രാമത്തിലെ കൊച്ചുവീട്ടില്‍  കിളികളോടും പൂമ്പാറ്റകളോടും കഥകള്‍ പറഞ്ഞും സ്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ കൂട്ടുകാരികളോടൊത്ത് കയ്യടിച്ച് പാട്ടുപാടിയും ഉപ്പയോടും ഉമ്മയോടും അനുജനോടും ഒപ്പം ആഹ്ലാദത്തോടെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ്‌ ഓടിപ്പോരുമ്പോള്‍ അവള്‍ തന്‍റെ കൂട്ടുകാരികളെയും പ്രിയപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടങ്ങളെയും ഓര്‍ത്ത് വേദനിച്ച് വിതുമ്പിയിട്ടുണ്ടാകും .....
  
കടയില്‍ വരുമ്പോള്‍ കയ്യിലെ വിയര്‍പ്പു നനഞ്ഞ നൂറു ഫില്‍സില്‍ ഒതുങ്ങാത്ത  സഹ്റയുടെ ഇഷ്ടങ്ങളെ തടയാറില്ല........ ചിപ്സും മിട്ടായിയും ജ്യൂസുമൊക്കെ കീസില്‍ എടുത്തു വെക്കുമ്പോള്‍ സഹ്റ  പറയുന്ന ചിതറിയ വര്‍ത്തമാനങ്ങളില്‍ .നിന്ന് ഊഹിച്ചെടുത്ത ചിത്രം മാത്രമാണ് അവളെ  കുറിച്ചുള്ള അറിവ്......

കുവൈത്തില്‍ ഭിക്ഷാടനം കര്‍ശനമായി നിരോധിച്ചതാണ്. പിടികൂടിയാല്‍ നാടുകടത്തും എന്നുറപ്പ്. അതുകൊണ്ടാവണം മഗ്രിബ് നമസ്കാരത്തിന് മസ്ജിദിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ സഹ്റയുടെ ഉമ്മയെ പള്ളിപ്പടിയില്‍ കണ്ടില്ല. 

നമസ്കരിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍  പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലിനരികില്‍ നിവര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച പ്ലാസ്റ്റിക് സഞ്ചിയുമായി സഹ്റ! അവള്‍ ഉമ്മ ഭിക്ഷയെടുക്കുമ്പോള്‍ പറയുന്നത് കേട്ട് കാണാതെ പഠിച്ചത് ഉച്ചത്തില്‍ ഉരുവിട്ടു കൊണ്ട് ഒരു കളിയില്‍ എന്ന  പോലെ സഞ്ചി  നീട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന പലരും കാല്‍ ദിനാറും അര ദിനാറുമായി അവളുടെ  മെലിഞ്ഞ കയ്യിലെ സഞ്ചിയിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. മുബാഹിസിനെ പേടിച്ച്  അവളുടെ ഉമ്മ മാറി നിന്നതാവണം. കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലീസുകാര്‍ ഒന്നും ചെയ്യില്ലല്ലോ. 

തിരക്കിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ സഹ്റയുടെ  കണ്ണുകള്‍ എന്‍റെ മുഖത്ത്  തറഞ്ഞു...  ഒരു മാത്ര അവള്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത് പെട്ടെന്ന് നിലച്ചുപോയി . നീട്ടിപ്പിടിച്ച കയ്യുമായി അവള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.  കരളിലേക്ക് ഒരു തീക്കമ്പി കുത്തിയിറക്കിയ പോലെ  ..........

ഞാന്‍ പള്ളിയില്‍  നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി, പുറത്ത് അപ്പോഴും ഉഷ്ണക്കാറ്റ്‌ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  ഇപ്പോള്‍ ദൂരെ ദൂരെ ഇരുട്ട് വീണ എന്‍റെ  നാട്ടിന്‍പുറത്തെ വയല്‍ക്കരയിലെ എന്‍റെ വീട്ടില്‍ കോലായയില്‍  ഖദീജമോള്‍  അവളുടെ ഉമ്മയുടെ അടുത്തിരുന്ന് പാഠം ചൊല്ലിപ്പഠിക്കുന്നുണ്ടാകും. എനിക്കപ്പോള്‍ മോളെ കാണണമെന്ന് തോന്നി. മസ്ജിദില്‍  നിന്ന് അപ്പോഴും സഹ്റയുടെ നേര്‍ത്ത ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നുകേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. 
----------------------------------------------------------------------- 
*നോക്ക്...നിനക്കറിയുമോ...രഹസ്യപ്പോലീസുകാര്‍ ഉണ്ടത്രേ
**നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോ 
***എനിക്ക് പേടിയില്ല...... എന്‍റെ ഉമ്മക്ക്  പേടിയുണ്ട്.   


      

മരുഭൂമിയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കള്‍

ഗള്‍ഫിലെ ഒഴിവുദിനമായ വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍  എന്‍റെ പ്രഭാതക്കാഴ്ചകളിലൊന്നാണ്  കടയുടെ മുന്നില്‍ അതിരാവിലെ മുതല്‍ നില്‍ക്കുന്ന,  ഈ പരിസരത്ത് താമസക്കാരായ  കുറെ ആന്ധ്രക്കാര്‍. കുളിച്ചൊരുങ്ങി നന്നായി ഡ്രസ്സ് ചെയ്ത് കൈയിലൊരു  മുല്ലപ്പൂവിന്‍റെ പൊതിയുമായി അവര്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നത് അറബി വീടുകളില്‍ ‘ഖദ്ദാമ’മാരായി ജോലി ചെയ്യുന്ന തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരെയാണ്.

ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ കാക്കിനാഡയില്‍ നിന്നോ,  ഈസ്റ്റ് ഗോദാവരിയില്‍  നിന്നോ,  കടപ്പയില്‍ നിന്നോ  വന്ന ചെറിയ ശമ്പളത്തിന് ജോലി ചെയ്യുന്ന ഈ പുരുഷന്മാര്‍ നാട്ടിലെ പ്രാരാബ്ധം കാരണം  തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരെ കൂടി അറബി വീടുകളില്‍ ജോലിക്കാരികളായി കൊണ്ടുവന്നതാണ്. മാസത്തിലെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച മാത്രമാണ് അവധി. അന്നേദിവസം അറബി വീട്ടിലെ ഡ്രൈവര്‍ വണ്ടിയില്‍ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു വിടുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ ടാക്സിയില്‍ ഇവര്‍ പോയി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരികയോ ചെയ്യും..

പ്രണയത്തിന്‍റെ, സ്നേഹത്തിന്‍റെ, വാത്സല്യത്തിന്‍റെ, കരുതലിന്‍റെ, ചേര്‍ത്തുപിടിക്കലിന്‍റെ.......ഹൃദ്യമായ ഒരു കാഴ്ചയും അനുഭവവുമാണ് ഇവരുടെ ഒന്നിച്ചുള്ള വരവ്.

കടും നിറമുള്ള പട്ടുചേല ചുറ്റി കഴുത്തിലെ മഞ്ഞച്ചരടിന്‍റെ അഭിമാനത്തോടെ  കൈയില്‍ അറബി വീട്ടില്‍ നിന്ന് പ്രിയപ്പെട്ടവനായി കൊണ്ടുവന്ന പലഹാരങ്ങളോ പഴങ്ങളോ വസ്ത്രങ്ങളോ നിറച്ച സഞ്ചിയുമായി പ്രിയതമ. ഒരു മാസത്തെ ഇടവേളക്ക് ശേഷം കാണുന്നതിന്‍റെ ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളില്‍ നിറഞ്ഞ ചിരിയുമായി അയാള്‍.

രണ്ടുപേരും  കടയില്‍ കയറി  ജ്യൂസ് കുടിച്ചു ക്ഷീണം തീര്‍ക്കും. നിത്യവും ഫോണില്‍ വിളിച്ചു സംസാരിക്കുമെങ്കിലും പറഞ്ഞു തീരാത്ത വിശേഷങ്ങള്‍. കാക്കിനാഡക്കാരുടെ തെലുങ്കിന് ഒരു വാത്സല്യത്തിന്‍റെ ചുവയുണ്ട്. സ്നേഹാന്വേഷണങ്ങളില്‍ ആ വാത്സല്യം പുരണ്ടിരിക്കും.

തൊട്ടടുത്ത ആന്ധ്ര ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം പാര്‍സല്‍ വാങ്ങിയിട്ടാണ് റൂമിലേക്ക് പോകുക. റൂമിലേക്കെന്നാല്‍ അയാള്‍ താമസിക്കുന്ന ‘ബാച്ചി’കൂടാരത്തിലേക്കല്ല. ആന്ധ്രക്കാര്‍ തന്നെ വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന  ‘ഫ്ലാറ്റു’കളിലേക്കാണ്. പഴയ അറബി വീടുകള്‍ വാടകക്കെടുത്ത് മുറികളൊക്കെ ചെറുതാക്കി തിരിച്ച് ഒരുപാട് ആളുകള്‍ താമസിക്കുന്നയിടത്തിനെയാണ് ഫ്ലാറ്റ് എന്ന് പറയുന്നത്. അവിടെ ഏറ്റവും മുകളില്‍ പലകകൊണ്ട്  മറച്ച് മുകളില്‍ ഷീറ്റടിച്ചുണ്ടാക്കിയ കൊച്ചുമുറികള്‍ മണിക്കൂറുകളുടെ വാടകയ്ക്ക് ‘മധുവിധു’ ആഘോഷിക്കാന്‍ കൊടുക്കും. അങ്ങോട്ടാണ്  ഇവര്‍ പോകുന്നത്.  ഉച്ചവരെ അവരുടെതായ സ്വകാര്യലോകം.

ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്  നെറ്റ്ഫോണില്‍   നാട്ടിലെ മക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും വിളിക്കും. അത് കഴിഞ്ഞു പിന്നെയും കടയിലേക്ക് വരും. മക്കളുമായി സംസാരിച്ചതിന്‍റെ സന്തോഷവും സങ്കടവും വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ തുളുമ്പുന്നുണ്ടാകും.

കറിവേപ്പിലയോ, ഉഴുന്നും കടുകും എല്ലാം ചേര്‍ത്ത് മിക്സ് ചെയ്ത ‘തെരപ്പാത്ത ഗിഞ്ചിലു’വോ അങ്ങനെ അറബി വീട്ടില്‍ കിട്ടാത്ത എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വാങ്ങിക്കും. പിന്നെ മുമ്പ് വന്നപ്പോള്‍ ഏല്‍പിച്ചു പോയ അവള്‍ക്ക്  മുഖത്ത് പുരട്ടാനുള്ള വല്ല ക്രീമും. വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും നിര്‍ബന്ധിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ ശാസിച്ച്.....  പിന്നെയും പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ വേണോ എന്ന്  ചോദിച്ച് .......... കുറച്ചു നേരം കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ കൈവിട്ടു പോകുമല്ലോ എന്നത് കൊണ്ടാകാം ഒന്നിച്ചുള്ള ഓരോ നിമിഷങ്ങളിലും അവര്‍ വല്ലാതെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്. വാക്കുകളിലും ചലനങ്ങളിലും അതിങ്ങനെ.....

രാവിലെ ഭര്‍ത്താവ് ജോലിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം യാത്രയയക്കാനാവാതെ, തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഇഷ്ടത്തോടെ സ്വീകരിക്കാനും സാമീപ്യം കൊണ്ട് തളര്‍ച്ച മാറ്റാനും കഴിയാതെ, സായന്തനങ്ങളില്‍  പാര്‍ക്കിലും ബീച്ചിലും സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റുകളിലും പ്രണയപൂര്‍വ്വം അലഞ്ഞു നടക്കാനാവാതെ,  രാത്രിയില്‍ ഇരുട്ടിനെ പുതപ്പാക്കി പരസ്പരം  അലിഞ്ഞു ചേരാന്‍ കഴിയാതെ, ഒഴിവു ദിനങ്ങളില്‍ ബന്ധുക്കളുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും കുടുംബങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചു ചേര്‍ന്നുള്ള ആഘോഷമോ പിക്നികോ ഇല്ലാതെ ..........., ഇവരും  പ്രവാസലോകത്തെ ദമ്പതിമാര്‍ .

‘മാലിയ’യിലെ പാര്‍ക്കില്‍ പകല്‍ എരിഞ്ഞടങ്ങി ഇരുട്ടു വീണ് രാത്രിയാകും വരെ അവര്‍ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കും. മക്കളും, നാടും, വീടും, സ്വപ്നങ്ങളും പിന്നെ സ്വന്തം സങ്കടങ്ങളും............... വെയിലുകൊണ്ട് കരുവാളിച്ചു പോയ അവന്‍റെ മുഖം അവള്‍ സങ്കടത്തോടെ തലോടും, ക്ഷീണിച്ചു പോയതില്‍ പരിഭവം പറയും, നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കും.  അപ്പോള്‍  വീട്ടു ജോലി ചെയ്തു നിറംമങ്ങി വടുവീണ അവളുടെ കൈ അയാള്‍ വെറുതെ തലോടിക്കൊണ്ടിരിക്കും......

 പിന്നെ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ച്  ഒരു ടാക്സി പിടിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ടവളെ അറബി വീട്ടില്‍ കൊണ്ടാക്കും. കണ്ണില്‍ നിന്ന് മറയുന്നത് വരെ നോക്കിനിന്ന്  അയാള്‍  തിരിച്ചുപോരും.

ഒരു പകലിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പേറുന്ന മനസ്സും ശരീരവുമായി ഒരേ നാട്ടില്‍ ഏറെ ദൂരെയല്ലാതെ  രണ്ടിടങ്ങളില്‍ ഈ ദമ്പതികള്‍ അന്ന് രാത്രി ഉറക്കമില്ലാതെ കിടക്കും. 

ഒന്നിച്ചു നാട്ടില്‍ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ ആഹ്ലാദത്തോടെ ഓടി വരുന്ന മക്കളെയും.  ഏറെകാലങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം നിലാവു വീണ മുത്താറിപ്പാടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലെ കൊച്ചു വീട്ടില്‍ ചോര്‍ന്നു തീരുന്ന സമയത്തിന്‍റെ വേവലാതിയില്ലാതെ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും ഓമനിച്ചും ഒന്നായലിഞ്ഞ് തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന  രാത്രിയും മനസ്സില്‍ വരച്ചും സങ്കല്‍പിച്ചും..............

 അപ്പോള്‍ അവരുടെയുള്ളില്‍ മുല്ലപ്പൂവിന്‍റെ മണമുള്ളൊരു കാറ്റ് മെല്ലെ വീശുന്നുണ്ടാകും.